Γράφει ο Πέτρος Αργυρίου

Θα σας πω μερικές από τις συνηθισμένες φράσεις και κουβέντες μεταξύ ανδροπαρεών κάθε φορά που περνάει από μπροστά τους μια ευπαρουσίαστη γυναίκα: Καριόλα, πόρνη, πουτάνα, μουνάρα, να σου σκίσω την πατάρα, πωπω τι κωλάρα είσαι εσύ.

του Νίκου Βατόπουλου | Καθημερινή

Πριν από λίγα 24ωρα, η όψη του Πολυτεχνείου επί της οδού Στουρνάρη καλύφθηκε από ένα τεράστιο γκράφιτι. Είναι τόσο μεγάλο, που δεν αφήνει παρά ελάχιστα κενά. Είναι τόσο απόλυτο ως προς την πρόθεση, τόσο συμπαγές ως προς τη στόχευση, όσο αδύνατον είναι να αφαιρεθεί αν δεν βρεθεί κάποιος να πληρώσει για τον καθαρισμό του κτιρίου.

Γράφει ο Νότης Καραθύμιος

Το ότι η Λήμνος έχει πολεμήσει τον τουρισμό το ξέρουμε όλοι. Το έχει αποδείξει με την μη ύπαρξη υποδομών, με τις αντιδράσεις για τις πέργκολες, τις αντιδράσεις για την ενδεχόμενη δημιουργία μαρίνας και πολλά άλλα.

Γράφει ο Θεόδωρος Ι .Μπαβέας

Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να δω στην τηλεόραση τους συνδικαλιστές των εφοριακών και τους υπευθύνους του Υπουργείου Οικονομικών, παραιτημένους και μη, να έχουν αντιπαράθεση, να ομολογούν για την τεράστια φοροδιαφυγή για την οποία ακούμε σε όλες τις κυβερνήσεις και να αναφέρουν ότι υπάρχει φορολογικό έγκλημα που χρόνια συντελείται και ελάχιστοι τιμωρούνται.

της Χριστίνας Πουλίδου | Protagon

Την προστασία του «απορρήτου της εξομολόγησης», ακόμη και για περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης, διακήρυξε η Καθολική Εκκλησία της Ισπανίας, προσθέτοντας ότι το «απόρρητο» πρέπει να προστατευθεί ακόμη και στις «απόπειρες σεξουαλικής κακοποίησης»...

του Φώτη Γεωργελέ | AthensVoice

Αυτή πρέπει να είναι η πιο γρήγορη αντικατάσταση πραγματικότητας στην ιστορία. Στα μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ, οι ήρωες διασχίζουν μια γέφυρα, ανοίγουν μια πόρτα και βρίσκονται σε έναν άλλο κόσμο. Σε μας, η γέφυρα ήταν οι εκλογές. Αφού το «αντιμνημονιακό» μέτωπο έγινε κυβέρνηση, σε ένα μήνα μέσα, οι δύο πραγματικότητες ενώθηκαν. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το «ιμπεριαλιστικό τελεσίγραφο» και το «μετανεωτεριστικό πραξικόπημα» της εικονικής πραγματικότητας, ζητώντας παράταση του προγράμματος, της αξιολόγησης, των δόσεων, της αποφυγής μονομερών ενεργειών, δηλαδή του μνημονίου της ρεαλιστικής πραγματικότητας. Και καλά έκανε. Ας κλάψουμε τώρα όλοι μαζί τα 5 χαμένα μας χρόνια.

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Μπαβέας

Ειλικρινά ως πολίτης δεν κατάλαβα ποιος είναι ο στόχος των κομμάτων του δικομματισμού διαχρονικά ,και τι είναι η πολιτική για τους πολλούς μέσα στην Ευροζώνη με το σκληρό νόμισμα του χάους ...Θεωρώ ότι είναι το κυνήγι της εξουσίας με στόχο την προσωπική προβολή το προσωπικό συμφέρον και λιγότερο οι αγώνες ....και οι μάχες στα ντόπια και Ευρωπαϊκά πεδία ...μάχες όχι μόνο με την αντιπολίτευση μέσα στη χώρα ,άλλα και με τους σκληρούς και πολλές φορές παρανοϊκούς εταίρους δανειστές μας, οι οποίοι καθορίζουν στη χώρα μας τα συμφέροντα την ευημερία και την ασφάλεια της κοινωνίας,μας την οποία θεωρητικά και χωρίς αποδεικτικά στοιχεία επικαλούνται συνέχεια οι δικοί μας νέοι ..και παλιοί επαγγελματίες πολιτικοί.

του Γιώργου Καρέλια | Protagon

Και πάνω που λέγαμε ότι ο Τσίπρας, με την πρόσφατη συμφωνία των Βρυξελλών, φαίνεται ότι τη γλίτωσε από τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, έστω με πολλές παραχωρήσεις, να τώρα που απειλείται από το εσωτερικό του. Και μάλιστα από πρόσωπα-σύμβολα, που ο ίδιος είχε αγκαλιάσει όλα αυτά τα χρόνια και είχε χρησιμοποιήσει την ιστορία και την αίγλη τους για να φτάσει στην εξουσία.

Γράφει ο Κώστας Σκούρας

Η Αριστερά δεν θα είναι παρένθεση ούτε θα ξαναγίνει κόμμα διαμαρτυρίας.

Πολλοί σύντροφοι και φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ένιωσαν στενάχωρα με την ανάδειξη του Προκόπη Παυλόπουλου στην προεδρία της Δημοκρατίας. Ένας "δεξιός" Καραμανλικός πολιτικός προτείνεται από το κόμμα της Αριστεράς για το ύπατο αξίωμα τη στιγμή που θα μπορούσε να αναδειχθεί στη θέση αυτή οποιοδήποτε από τα αξιόλογα στελέχη του. Τέτοια πρόσωπα υπήρχαν αρκετά στην Αριστερά και στις παρυφές της και η επιλογή κάποιου από αυτά θα μπορούσε να γεμίσει με ενθουσιασμό όλους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ παλιούς και νέους.

της Λένας Παπαδημητρίου | Το Βήμα

Tην περασµένη εβδοµάδα πέθανε από καρκίνο η αγαπημένη δασκάλα της εννιάχρονης κόρης μου. Την είχε πέρυσι, στη Γ΄Δημοτικού, αλλά ο δεσμός μεταξύ τους ήταν δυνατός και η απώλεια βαριά. Τα παιδιά στην τάξη της δεν γνώριζαν και έτσι απαιτήθηκε μέσα σε λίγες μόνο ημέρες ένα ογκώδες (από πλευράς γονέων και εκπαιδευτικών) δίκτυο λεπτών χειρισμών ώστε πρώτα να πληροφορηθούν την ασθένειά της και (μόλις τρεις ημέρες αργότερα) τον θάνατό της. Δεν έλειψαν βέβαια οι προσφιλείς διενέξεις. Τι πρέπει να πούμε στα παιδιά; Πόσα να τους πούμε για τον καρκίνο; (σημειωτέον ότι ορισμένοι γονείς δεν τολμούσαν να αρθρώσουν τη λέξη). Να τα πάμε στην κηδεία;