Γράφει ο Κώστας Σκούρας

Τις μέρες αυτές ακούγονται πολλά για το τι είναι και που οδηγεί τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει κατηγορία που να μην του έχουν αποδώσει. Ο κ Σαμαράς και οι λοιποί ακροδεξιοί κατηγορούν τους ανθρώπους του για τρομοκράτες, για συνεχιστές του Εμφυλίου πολέμου, ότι θέλουν να φέρουν το καθεστώς της Β. Κορέας, ότι υποστηρίζουν τον Ξηρό και τη 17 Νοέμβρη… 

Γράφει ο Θεόδωρος Κουτρούκης, Επίκουρος Καθηγητής στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θράκης

Θα θυμάστε πως μετά το 1997 η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή υιοθέτησε τη ρητορική του «Μεσαίου Χώρου», μια πολιτική στρατηγική ηγεμονίας στον παραδοσιακό χώρο του Κέντρου. Ανάλογη στρατηγική επιλογή είχε υιοθετήσει και ο Κώστας Σημίτης, που λίγο νωρίτερα είχε διεμβολίσει μερικώς την «κεντροδεξιά δεξαμενή» των μετριοπαθών ψηφοφόρων.

Γράφει ο Νότης Καραθύμιος

Εδώ και πολύ καιρό και ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, θα ακούτε συχνά από υποψήφιους βουλευτές να λένε πως «πρέπει να διασφαλίσουμε το δικαίωμα των πολιτών στην εργασία».

του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Ο κ. Γιάνννης Βαρουφάκης –δεν θυμάμαι αν ο ίδιος επιθυμεί να γράφει το Γιάνννης με τρία νι– ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης λοιπόν –ή μήπως το γράφει με ένα νιν, πάντως δεν το γράφει με δύο– ο κ. Βαρουφάκης, τέλος πάντων, με τρία ή με ένα τα νι, πάντως προς Θεού όχι με δύο όπως η πλέμπα, προχθές κάλεσε τον ελληνικό λαό να πει «Οχι στα Μνημόνια» όπως είπαμε «Οχι» στον Μουσολίνι το 1940, κατέληξε δε πως προτιμότερος ο θάνατος αν δεν βρεθεί συμφωνία. Θα έλεγα πως το «προτιμότερος» είναι μάλλον περιττό στον συλλογισμό αφού αν δεν βρεθεί συμφωνία είτε προτιμότερος είτε όχι ο θάνατος είναι βέβαιος. Ή όπως είπε ο κ. Πελεγρίνης, που τιμά με το κύρος του το ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, «πιο τιμή σ' αυτούς που πάνε στη μάχη ενώ ξέρουν ότι θα πεθάνουν».

της Αντιγόνης Λυμπεράκη | Καθημερινή

Στο δημοτικό μας μάθαιναν το Σύμβολο της Πίστης. Στην ΚΝΕ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Στα εκλογικά πάνελ μας ρωτούν αμέσως αν το χρέος είναι βιώσιμο. Οπως και στις άλλες περιπτώσεις, από την απάντηση εκπορεύονται αμέσως και όλες οι απόψεις που «οφείλεις» να έχεις. Γιατί και το αν το χρέος είναι βιώσιμο έχει μεταβληθεί και αυτό σε Σύμβολο της Πίστης.

Τι να κάνουμε εμείς οι άπιστοι, που εκτός από υποψήφιοι είμαστε και οικονομολόγοι;

του Ανδρέα Ζαμπούκα | Protagon

Ο Μπωντλαίρ έλεγε ότι ο μοναδικός λυρισμός που έχει ο κοινός άνθρωπος είναι η σεξουαλικότητά του. Λογικό. Η libido είναι πάντα μια ορμέμφυτη δύναμη, ικανή να δημιουργήσει, να πλάσει φαντασιώσεις και να δεχτεί μηνύματα που τη διεγείρουν.

Γράφει ο Νότης Καραθύμιος

Πολλοί συμπολίτες μας δεν ήθελαν αυτές τις πρόωρες εκλογές, όπως και εγώ. Αυτό δε σημαίνει πως δεν πιστεύουμε στη δημοκρατία και κατά συνέπεια δεν θέλουμε να γίνονται εκλογές, ούτε πως δε θέλουμε να φύγει η Ν.Δ. από την εξουσία. Ζούμε στην ίδια χώρα με τους υπόλοιπους πολίτες, στην ίδια πραγματικότητα, απλώς την κατανοούμε καλύτερα. Αν υπήρχε πολιτική σταθερότητα, δε θα πηγαίναμε στις κάλπες πρόωρα.

της Ρέας Βιτάλη | Protagon

Να 'ναι καλά το κορίτσι. Γέλασε το χειλάκι μας. Συμπονετικιά. Μας είδε σε μαύρα χάλια και σε μαύρες σκέψεις και πήρε το παιχνίδι πάνω της. «Θα τυπώσουμε 100 δισεκατομμύρια ευρώ» μας καθησύχασε... Απλούστατο! Πέραν όμως από συμπονετικιά, αυτό που κυρίως εκτιμώ στη Ραχήλ, είναι ό,τι είναι και μετρημένη. Θα μπορούσε να μας ξεθαρρέψει να τυπώσουμε 400 δισεκατομμύρια ευρώ, να ξοφλήσουμε το χρέος, να έχουμε και τράτο για μια νέα αρχή. Όχι! Να στριμωχτούμε και λίγο, καλοσκέφτηκε η πολιτικός, γνωρίζοντας την ψυχοσύνθεση του Έλληνα...

Γράφει ο Νότης Καραθύμιος

Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος έχει πει και έχει γράψει πολλές φορές για ένα σύνδρομο που διακατέχει τους Έλληνες. Για το σύνδρομο του ενήλικου πουλιού, που ενώ έχει ανοίξει τα φτερά του και μπορεί να πετάξει, αυτό προτιμάει να μην εγκαταλείψει την φωλιά του. Θέλει να εξαρτάται ακόμα από την μαμά του.

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος για την Καθημερινή

Σε έναν κοινωνικό βίο όπου η αστική αγωγή ή σκέτη «αγωγή» έχει πάει περίπατο, τα όρια της ευπρέπειας χαράζουν μόνον οι δικαστικές αγωγές. Οταν η κοινή ευγένεια, αυτή που σου επιβάλλει να λες καλημέρα και όχι να ρίχνεις χαστούκι όταν συναντάς κάποιον το πρωί, θεωρείται υποκρισία, ένα ευρωπαϊκό έθιμο φερτό στη χώρα των θαυμάτων, τότε «ο εκτσογλανισμός», όπως είπε ο κ. Βενιζέλος, έρχεται να προστεθεί στα υπόλοιπα δεινά του δημόσιου βίου. Προχθές ο διευθυντής κομματικού ραδιοφωνικού σταθμού χρησιμοποίησε για τον πρωθυπουργό την περίφημη λέξη με την οποία οι έφηβοι δηλώνουν την απαξία, την οικειότητα, ενίοτε δε και τη φιλία.