Τα πρώην μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν διαγράψει από τις προεκλογικές τους ατζέντες, τους λόγους και τις αιτίες των κακών χειρισμών και των λανθασμένων πολιτικών τις οποίες έχουν εφαρμόσει όταν εναλλάξ ήταν κυβέρνηση, αλλά και στις διάφορες συγκυβερνήσεις εις τις οποίες συμμετείχαν και οι οποίες κυβερνήσεις οδήγησαν την χώρα στην σημερινή επικίνδυνη κατάσταση λίγο πριν την καταστροφή και την ασύντακτη χρεοκοπία όπως οι ίδιοι λένε χωρίς να αισχύνονται ,και την οποία χώρα συνεχώς σώζουν από το χείλος του γκρεμού.

Συντάκτης:

Έφη Μαρίνου | Εφημερίδα Συντακτών

Το τέταρτο θεατρικό έργο της με τίτλο «Αχ!», μεταγραφή της «Κερένιας Κούκλας» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, παρουσιάζεται από την ομάδα Bijoux de Kant στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Μιλώντας με τη Γλυκερία Μπασδέκη, αισθάνεσαι ότι απέναντί σου δεν είναι η συγγραφέας, αλλά ένας «κανονικός» άνθρωπος που ζει στην Ξάνθη, μεγαλώνει τα παιδιά του, διδάσκει σε νυχτερινό σχολείο, και... τυχαίνει να γράφει. Η Γλυκερία Μπασδέκη είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα του καιρού μας, έτσι όπως και τα έργα της.

Προηγήθηκαν τα «Στέλλα travel - η γη της απαγγελίας», «Ραμόνα travel - η γη της καλοσύνης» για την Bijoux de Kant και μετά το «Donna abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου...» για το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Τώρα επιστρέφει ξανά στην Bijoux de Kant μ' έναν βαθύ αναστεναγμό: «Αχ!».

Γράφει ο Θεόδωρος Ι .Μπαβέας

Ο Γεώργιος Σουρής αυτός ο ογκόλιθος των Ελληνικών γραμμάτων της διανόησης της ποίησης και της σάτιρας, πως άραγε θα περιέγραφε την πολιτική μας κατάσταση σήμερα; και πως θα χαρακτήριζε με το σατιρικό του ύφος τους πολιτικούς μας όταν το 1902 έχει γράψει σάτιρα που είναι διαχρονικά επίκαιρη.

 Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Μπαβέας

Η παρουσία μου στο Επαρχείο Λήμνου 2002-2006 δηλ κατά την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων το 2004 μου έδωσε την ευκαιρία και την πρόκληση να προσπαθήσω να βρω ένα αναμνηστικό δώρο που θα μπορούσα να δίνω στους επισκέπτες στο Επαρχείο κατά την διάρκεια του 2004 που ήταν το έτος των Ολυμπιακών αγώνων και μέσα από το στοιχείο αυτό να προβάλω την Λήμνο.

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Μπαβέας
Η Γενική συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθιέρωσε την 5η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια ήμερα του Εθελοντισμού για να αποτίσει φόρο τιμής σε όλους τους εθελοντές του κόσμου πολλοί από τους οποίους έχουν χάσει την ζωή τους κατά την διάρκεια της εθελοντικής τους προσφοράς.

Πριν από λίγο λάβαμε ένα μήνυμα οργής από μία αναγνώστριά μας, η οποία εκφράζει την αγανακτησή για την άρνηση του αιτήματος του Νίκου Ρωμανού, να φοιτήσει στη σχολή του. Το όνομα της δεν θα γίνει γνωστό, αφού, όπως μας ζήτησε η ίδια, προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία της.

Γράφει ο Γιώργος Μητράκης | aggelioforos.gr

Σε μια χώρα που οι φοιτητές αδειάζουν τα σκουπίδια πάνω στο γραφείο του αντιπρύτανη και χτίζουν τις πόρτες των γραφείων των καθηγητών δεν μπορεί κανείς να περιμένει πολλά.

Σε μια μικρή κοινωνία όπως είναι η Λήμνος, όπου όλοι γνωρίζουν ότι αστυνομικοί πουλάνε ναρκωτικά, αλλά επειδή δεν μπορούν να το… αποδείξουν προτιμούν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό, δεν μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος.

Γράφει ο Νότης Καραθύμιος

Κάθε χρόνο, αρχές Νοεμβρίου, ξεκινάνε οι καταλήψεις στα λύκεια. Το φαινόμενο αυτό αρχίζει να γίνεται κάτι σαν επετειακή γιορτή, όπως είναι η 25η Μαρτίου ένα πράγμα. Γιατί γίνονται όμως; Ποιον ωφελούν; Τους μαθητές; Τους καθηγητές; Την ίδια την παιδεία; Προφανώς κανέναν.

Γράφει η Κέζα Λώρη | Το Βήμα

Υπάρχει εικόνα. Ο περιπτεράς των Εξαρχείων λογομαχεί με Ρόμποκοπ για κάποια μπουκαλάκια νερό. Τα πήραν χωρίς να πληρώσουν. Καταγράφεται ένταση, φωνές, εμπορεύματα στο πεζοδρόμιο, γκαζωμένα αστυνομικά μηχανάκια. Κατόπιν, σε δηλώσεις, εκπρόσωπος των ένστολων δηλώνει ότι οι αστυνομικοί θέλησαν να πληρώσουν αλλά ο περιπτεράς αρνήθηκε να τους πουλήσει. Οι Ρόμποκοπ έχουν ανθρώπινη υπόσταση και διψούν.

Στην ταινία «Ο κήπος του Γιάλομ: η φιλοσοφία μιας ζωής», που θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου, ο κορυφαίος ψυχοθεραπευτής αυτοαναλύεται και αυτοβιογραφείται. Κεντρικοί ήρωες, με τη σειρά, ο μετανάστης παντοπώλης πατέρας του, η «δύσκολη» μητέρα του, η επί 60 χρόνια γυναίκα του Μέριλιν Koenic (επίσης συγγραφέας και ακαδημαϊκός), τα τέσσερα παιδιά του, τα εγγόνια του και οι σχέσεις ανάμεσα σε όλους αυτούς.