[Συνέντευξη στον Γιάννη Πανταζόπουλο] Lifo.gr

Το ραντεβού μας κλείστηκε στο σπίτι του στους Θρακομακεδόνες, ένα συννεφιασμένο πρωινό που λειτούργησε ως το καλύτερο σκηνικό για την συζήτηση που θα ακολουθούσε. Αφορμή για να τον συναντήσω στάθηκε η νέα έκθεση του με τίτλο: «Ο βανδαλισμός ως πηγή έμπνευσης». Ήταν, όπως μου είπε, «μία προσπάθεια λύτρωσης, από το διπλό βανδαλισμό που διεπράχθη πέρυσι το καλοκαίρι στη Σπιναλόγκα, μετά το τέλος της εκδήλωσης «Tsoclis, εσύ ο τελευταίος λεπρός».

του Τάκη Καραγιάννη | Protagon

Είναι αφελές να πιστεύεις πως μπορείς να αλλάξεις την καθημερινότητα του κόσμου με το ζόρι. Είναι ναπολεόντεια έπαρση να ελπίζεις πως η απαγόρευση πρόσβασης στην τεχνολογική και διαδικτυακή καθημερινότητα θα μείνει ατιμώρητη. Και είναι αντιδημοκρατικό και στα όρια της γραφικότητας να τα βάζεις με το twitter ή οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό Μέσο. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να γίνεις διεθνώς ρεζίλι, να ξοδέψεις πολύτιμα ερείσματα και να μετατρέψεις και τους τελευταίους υποστηρικτές σου σε απαθείς παρατηρητές, στην καλύτερη περίπτωση.

του Φώτη Γεωργελέ | AthensVoice

Μου συμβαίνει ένα ευχάριστο γεγονός το οποίο οδηγεί όμως σε δυσάρεστα συμπεράσματα. Όλη την εβδομάδα που μεσολαβεί μέχρι να γράψω αυτό το κείμενο, παρακολουθώ, διαβάζω μανιωδώς τα μέσα ενημέρωσης και κρατάω σημειώσεις. Εκατοντάδες σημειώσεις, δεκάδες σελίδες, τις οποίες διαβάζω και ξαναδιαβάζω συνεχώς. Τον τελευταίο καιρό, ενώ συνεχίζω να διαβάζω τον ίδιο όγκο πληροφοριών, παρατηρώ ότι δεν κρατάω σχεδόν καθόλου σημειώσεις. Ίσως μόνο τους τίτλους, τα γεγονότα. Ο πρύτανης ζητάει να πληρωθούν οι μέρες της απεργίας που κράτησαν κλειστά τα πανεπιστήμια ένα εξάμηνο. Πλην του ότι κανείς λαϊκός αγωνιστής δεν αισθάνεται ντροπή να επιχορηγείται από το δημόσιο χρήμα ο αντιμνημονιακός του αγώνας εναντίον των δυνάμεων κατοχής, το ίδιο το γεγονός δεν προσφέρει τίποτα καινούργιο. Το ξέρουμε, έχει ξανασυμβεί, ξέρουμε τις αιτίες. Δεν κρατάω σημειώσεις γιατί πια τα «ξέρω», τα έχω γράψει, επαναλαμβάνομαι.

του Δημήτρη Φύσσα | Athens Voice

Το κύριο αίτημα της απεργίας των φαρμακοποιών είναι να πουλάνε μόνο οι ίδιοι τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ).

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι φαρμακοποιοί:

Α) θέλουν να πουλάνε μόνο οι ίδιοι ντεπόν, ταλκ, ιώδιο, κοινή δερματική αλοιφή, ασπιρίνη, οξιζενέ ή σιρόπι για το βήχα.

Β) θέλουν να διατηρούνε ψηλό ποσοστό κέρδους.

Γ) θέλουν το ψηλό αυτό ποσοστό κέρδους να είναι το ίδιο για όλους.

Γράφει ο Θεόδωρος   Ι. Μπαβέας

Έχουν περάσει από της 17-9- 1994 δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, από τότε που οι Θεματοφύλακες του Αιγαίου συναντήθηκαν στην ΠΟΛΙΟΧΝΗ της Λήμνου με πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης και της UNESKO.

Το μυστήριο με το αεροπλάνο της Malaysia Airlines συνεχίζει να απασχολεί τα διεθνή media και να ρίχνει νερό στον μύλο των θεωριών συνωμοσίας. Αναμενόμενο και λογικό, δεν είναι μικρό πράγμα να εξαφανίζεται ολόκληρο Boeing 777 με 239 επιβάτες και μέρες ολόκληρες να αγνοούνται τα ίχνη του. Πίσω, όμως, από τον ανθρώπινο πόνο και το άγχος των συγγενών όσων επιβιβάστηκαν στη μοιραία πτήση, κρύβεται ένα καλά οργανωμένο κύκλωμα. Εμπορίας εγγράφων, διαβατηρίων, ελπίδας. Αλλά και τρομοκρατίας και human trafficking.