Για δύο βασικά λόγους: 1. για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα 2. για να αλλάξει η χώρα

του Ηλία Μαγκλίνη | Καθημερινή

Συχνά οι δολοφόνοι γράφουν και βιβλία. Διάφοροι εγκληματίες έχουν γράψει την αυτοβιογραφία τους, συνήθως μέσα από τη φυλακή. Επίσης, εκτελεστές έχουν γράψει βιβλία. Μου έρχεται πρόχειρα στο μυαλό ο Ρούντολφ Ες, ο διοικητής του στρατοπέδου του Αουσβιτς, ο οποίος, φυλακισμένος όταν ήταν και καθώς περνούσε από δίκη, συνέγραψε μια συγκλονιστική μαρτυρία για όλα όσα έζησε και έπραξε στο πιο εμβληματικό στρατόπεδο εξόντωσης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ες κρίθηκε ένοχος φυσικά και απαγχονίστηκε. Το βιβλίο του κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη.

του Γιώργου Λακόπουλου | Protagon

Καλά, δεν υπάρχει σ' αυτήν τη χώρα ένας τομέας, στον οποίο να λειτουργούν τα πράγματα με βάση την κοινή λογική;  Στο προσκήνιο ήρθε εκ νέου το θέμα των «αιώνιων φοιτητών» -άλλη ελληνική πατέντα κι αυτή! Τώρα, εδώ που τα λέμε, αιώνιος δεν είναι κανένας, αλλά εμείς έτσι το 'χουμε -και δεν πάνε να κουρεύονται οι φυσικοί νόμοι. Αλλά κι οι άλλοι νόμοι, αυτοί που ψηφίζουν οι βουλευτές και μετά ξεχνάνε να ρωτήσουν αν εφαρμόσθηκαν. 

του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Σε μια εποχή κατ’ εξοχήν αντιηρωική όπως η σημερινή, όταν κουβαλάς στις πλάτες σου το βάρος μιας ηρωικής πράξης, όπως ο Μανώλης Γλέζος, όταν έχεις στις αποσκευές σου το πιστοποιητικό ηρωικής γνησιότητας, τότε, ό,τι κι αν κάνεις προστίθεται στο αποθεματικό κεφάλαιο του ηρωισμού σου.

Συναντάς, ας πούμε, με όλες τις δυνατές επισημότητες, τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, και παρά την πολιά σου κόμη εξακολουθείς να συμπεριφέρεσαι όπως την ημέρα εκείνη που σκαρφάλωσες στον Ιερό Βράχο για να κατεβάσεις τη σημαία του Τρίτου Ράιχ.

του Πέτρου Παπασαραντόπουλου

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα της κρίσης, στο επίπεδο των ιδεών και των νοοτροπιών. Ο «κοινός νους» όλο και περισσότερο αναπαράγει εκφράσεις και πεποιθήσεις που παραπέμπουν σε μια ατμόσφαιρα πολέμου. Εμφύλιου πολέμου. Παράλληλα, ένα τοξικό νέφος μίσους και μισαλλοδοξίας ισοπεδώνει κάθε απόπειρα ψύχραιμης συζήτησης. Το ζούμε όλοι, το βιώνουμε καθημερινά. Επιφανείς μελετητές της ελληνικής ιστορίας, με βαθιά γνώση των ιστορικών διαδρομών της, όπως ο Γ. Β. Δερτιλής, προειδοποιούν ότι οδεύουμε προς τον τέταρτο εμφύλιο στα χρονικά της ελληνικής νεωτερικότητας και αναρωτιούνται δραματικά: Ποιο μίσος θα σας ξεσκίσει στον εμφύλιο πόλεμο που ετοιμάζετε πάλι, πανηγυρίζοντας;[1]

Στο κείμενο που ακολουθεί γίνεται μια απόπειρα εξήγησης για την επικράτηση αυτού του απεχθούς ιδεολογικού διπόλου ρητορικής του μίσους και εμφυλιοπολεμικού λόγου.

του Σταύρου Τζίμα | Καθημερινή

Αύριο θα είναι μια δύσκολη ημέρα για την Εσθήρ Κοέν. Θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ και κάθε άλλο παρά για ευχάριστα θέματα θα συζητήσουν. Η ενενηντάχρονη Στέλλα στα ελληνικά, Κοέν, είναι μία από τους δύο εν ζωή Εβραίους των Ιωαννίνων, από τους πενήντα περίπου που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και επέστρεψαν από το Αουσβιτς. Και ο Γερμανός πρόεδρος ζήτησε να τη δει.

Είναι άραγε ψυχολογικά έτοιμη αυτή η γυναίκα, να ανασύρει από την ομίχλη της λήθης (;) τον εφιάλτη; «Αισθάνομαι περίεργα. Είμαι ταραγμένη. Θέλω να τον ρωτήσω, πού βρέθηκε τόσο μίσος, για να κάψουν ζωντανούς εκατομμύρια ανθρώπους, επειδή έτυχε να έχουν διαφορετική θρησκεία;

του Κώστα Γιαννακίδη | Protagon

Οι Εκδόσεις Λιβάνη τύπωσαν και διαθέτουν προς 15 ευρώ το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα, «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Αν το περιεχόμενο αντιστοιχεί στο δείγμα που διαβάσαμε, τότε ο αναγνώστης παρακολουθεί ένα ημερολόγιο εγκλήματος, με πιπεράτες περιγραφές δράσης. Ως εκεί. Η έκδοση του βιβλίου προκάλεσε μέγα κύμα αντιδράσεων. Όχι τόσο για το αν ο άνθρωπος που το προλογίζει ανήκει ή δεν ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά, πρωτίστως, για την επιλογή των Εκδόσεων Λιβάνη να δώσουν βήμα, προβολή και χρήμα σε έναν δολοφόνο.

του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Η μοναδική φορά στη ζωή μου που είχα την τιμή να απολαύσω live συνεδρίαση στο Κοινοβούλιο ήταν τον Ιούνιο του 2010, όταν είχα κληθεί στην επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων να μιλήσω για την πολιτική του βιβλίου. Τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως τα περίμενα, αν και ποτέ τα πράγματα, όταν τα ζεις δεν είναι ακριβώς όπως τα περιμένεις. Στα έδρανα της αίθουσας της Γερουσίας ήταν σκορπισμένοι καμιά σαρανταριά άνδρες και γυναίκες, γνωστές φυσιογνωμίες οι περισσότεροι, από τους οποίους, δύο ώρες μετά, δεν είχαν απομείνει παρά πέντε ή έξι. Οι υπόλοιποι είχαν δώσει το «παρών», προφανώς το βιβλίο δεν ήταν από τα καυτά θέματα της εκλογικής τους περιφέρειας, ως εκ τούτου αποχωρούσαν διακριτικά. Την τέχνη την ήξεραν καλά: εκεί που μέχρι λίγο πριν στεκόταν μία από τις γνωστές φυσιογνωμίες, όταν το βλέμμα ξαναπερνούσε από το ίδιο σημείο δεν υπήρχε κανείς.

της Σώτης Τριανταφύλλου | AthensVoice

Ο τρόπος με τον οποίον διαχειριζόμαστε τις κρίσεις –προσωπικές και κοινωνικές: από τη χρεοκοπία μας κι από τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, μέχρι τις πυρκαγιές και τους σεισμούς– καταδεικνύει την εγκατάλειψη της λογικής μπροστά στο σαρωτικό κύμα του συναισθηματισμού. Σχετικά πρόσφατη εκδήλωση τοξικού συναισθηματισμού ήταν η συλλογική αντίδραση στη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που πήρε διαστάσεις εθνικής τραγωδίας: ένα γεγονός που μαρτυρούσε την ύπαρξη ψυχασθενών στην αστυνομία, τη μη εφαρμογή των νόμιμων διαδικασιών (π.χ. σύλληψη για εξύβριση αρχής), καθώς και μια πλευρά της νεανικής κουλτούρας, την αψηφησιά των οργάνων της τάξης. Το γεγονός κατέληξε σε ένα είδος επετείου του «λαϊκού κινήματος» με υψηλούς δραματικούς τόνους. Όσα επακολούθησαν είναι γνωστά: ο λαός διψάει για αίμα –επιλεκτικά: περιέργως, τα θύματα της αριστερής βίας δεν είναι θύματα– είτε πρόκειται για παράπλευρη απώλεια, είτε για αποτέλεσμα προβοκάτσιας.

του Αντώνη Κουρουτάκη | Protagon

Ίσως και να είναι ο πιο δημοφιλής δήμαρχος. Όλοι παραδέχονται τη δουλειά που έχει κάνει στη Θεσσαλονίκη, και ακόμα και οι αντίπαλοι του αναγνωρίζουν το αυθεντικό πάθος του για την πόλη. Ανάμεσα τους και εγώ παρακολουθώ το έργο του και τα λεγόμενά του και σε ανύποπτη στιγμή είχα πει «μακάρι να ήμουν Θεσσαλονικιός να τον ψηφίσω». Φυσικά αναφέρομαι στο Δήμαρχο κ. Μπουτάρη.

Πριν λίγες μέρες, διάβασα μια δήλωση του, με αφορμή την επανεκκίνηση των ελέγχων αναφορικά με τον αντικαπνιστικό νόμο. «Σεβόμαστε τους μη καπνίζοντες, αλλά να σεβόμαστε και τους καπνίζοντες» είχε πει.