του Βασίλη Καραγιάννη | AthensVoice

Η παραπάνω παραδοσιακή ουκρανική έκφραση, ενδεχομένως να ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση της κρίσης της Ουκρανίας.

Κι αυτό γιατί αν και παραπέμπει στην αισιοδοξία ότι ακόμα και τα πιο αδύνατα πράγματα μπορούν να συμβούν, ταυτόχρονα εμπεριέχει και στοιχεία σαρκασμού για την πολυπλοκότητα του θέματος.

Τους τελευταίους τρεις μήνες, χιλιάδες διαδηλωτές στην πλατεία Ανεξαρτησίας διαδήλωναν κάτω από πολικές συνθήκες υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ουκρανίας. Αυτό και μόνο δείχνει ότι στην Ουκρανία υπήρχε σημαντικό πολιτικό πρόβλημα.

της Μαρίας Κατσουνάκη | Καθημερινή

Ποιος δεν θα δάκρυζε με την ιστορία μιας μητέρας που της αποσπούν βίαια το τρίχρονο αγόρι της για να το δώσουν σε μια παρένθετη οικογένεια, ενώ εκείνη, νεαρή κοπέλα, σπαράζει πάνω στην κλειστή σιδερένια πύλη του μοναστηριού στο οποίο φιλοξενείται, ως «έκπτωτη γυναίκα»;

Η σκηνή είναι μία από τις αιχμές του δράματος που χειρίζεται ο Βρετανός Στίβεν Φρίαρς στην τελευταία του ταινία «Φιλομένα» (θα προβάλλεται από την ερχόμενη Πέμπτη). Είχα παρακολουθήσει την ταινία σε μια κατάμεστη αίθουσα, χωρητικότητας περίπου 1.000 ατόμων, τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Τορόντο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ της πόλης. Ηταν μια ανοιχτή πρωινή προβολή για κοινό, το οποίο στη συντριπτική πλειονότητά του ήταν Καναδοί συνταξιούχοι, άντρες και γυναίκες. Παρατηρούσα τα πρόσωπα. Συγκινημένα αλλά όχι δακρυσμένα.

του Άλκη Γαλδαδά | Protagon

Μετά το μνημόνιο, που ευτυχώς κανείς δεν το εμποδίζει να ολοκληρωθεί και το πλεόνασμα που φουσκώνει και αυξάνει με τις ώρες πια και όχι με τις ημέρες, την Παρασκευή είχαμε κι άλλα καλά νέα για τον τόπο αυτόν. Τελείωσε ένα ακόμη δράμα της σημερινής Ελλάδας και πάει να στηθεί ντεκόρ παραδείσου σ’ αυτά τα χώματα. Αθώοι όσοι εκεί στην Άρση Βαρών είχαν κατηγορηθεί ότι αντί να παραγγείλουν στην Κίνα βιταμίνες και αθώες πρωτεΐνες, παρήγγειλαν ουσίες που σε κάνουν παράνομα πιο δυνατό και ανοξείδωτο. Και οι άλλοι, που εκτός από τα ξύδια της τελευταίας στιγμής, κατέβασαν τις ουσίες των Κινέζων αμάσητες και χωρίς να ρωτήσουν τι τους έδωσαν και αυτοί αθώοι.

του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη, Μεταρρύθμιση

Με ιώβεια υπομονή, ψυχρή καρδιά και σταθερό χέρι θα πρέπει να οπλιστεί ο παρατηρητής όλων όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα της Ουκρανίας. Η χώρα βιώνει τις τελευταίες ημέρες έναν εμφύλιο πόλεμο, όπου οι διαχωριστικές γραμμές έχουν καταλυθεί με την εδραίωση παραγόντων που αποσκοπούν στην ένοπλη κατάληψη της εξουσίας, παραμερίζοντας όχι μόνο τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, αλλά και όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας.

του Άγγελου Στάγκου | Καθημερινή

Η στήριξη της εγχώριας αγροτικής παραγωγής και η παροχή κινήτρων προς τον αγροτικό πληθυσμό για να παραμείνει στις «επάλξεις» αποτελούν στοιχεία της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων απανταχού της Ευρώπης, αλλά και στις ΗΠΑ. Ολες οι κυβερνήσεις θέλουν -και σωστά- να εξασφαλίζουν ότι ένα τουλάχιστον σημαντικό ποσοστό της διατροφής του πληθυσμού θα προέρχεται από την εγχώρια αγροτική παραγωγή και ταυτόχρονα βέβαια να κερδίζουν τις ψήφους των αγροτών. Δίχως να λησμονείται ότι ένα μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας και των θέσεων εργασίας σε κάθε χώρα ή ακόμη και των εξαγωγών βασίζεται στην ύπαρξη αγροτικής παραγωγής. Γι’ αυτό, άλλωστε, στην Ευρωπαϊκή Ενωση υιοθετήθηκε η περίφημη Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), στην οποία δόθηκαν και δίδονται τεράστια κονδύλια.

της Χριστίνας Πoυλίδου | Protagon

«Ποιος είναι ο σκοπός της έλευσής σας;» ρωτά ο συνοριοφύλακας. «Είμαι συνοδός ανδρών» απαντά η Αναστασία. «Καλώς ήρθατε στην Ελβετία και καλές δουλειές» απαντά ο υπάλληλος, επιστρέφοντας αδιάφορα το διαβατήριο στην Αναστασία.

Αυτή την περιγραφή κάνει η «Monde» σε δημοσίευμά της, όπου επισημαίνεται ότι μετά από την ψήφιση του νόμου που ποινικοποιεί τους πελάτες των πορνείων, οι γαλλίδες ιερόδουλες φεύγουν στο εξωτερικό – στο Βέλγιο και κυρίως στην Ελβετία. Με 130 οίκους ανοχής και 40 πρακτορεία «συνοδών» η Γενεύη προσελκύει τις γαλλίδες ιερόδουλες -που εκτιμούν ότι αν μείνουν στη χώρα τους, θα έχουν αναδουλειές. Διότι ο επίμαχος νόμος δεν έχει ακόμη υιοθετηθεί (εκκρεμεί η ψήφισή του από τη Γερουσία), πλην όμως οι συνθήκες εργασίας στη Γαλλία είναι ήδη δύσκολες και η προοπτική του νόμου προκάλεσε επιπτώσεις πριν από την εφαρμογή του.

Πριν λίγες μέρες η τηλεόραση έπαιζε μια παλιά ταινία της δεκαετίας του ’70, «Το Δίκτυο». Μια κούκλα και αδίστακτη Φαίη Ντάναγουεϊ, τηλεοπτικός παραγωγός ειδήσεων, αποφασίζει να αλλάξει το δελτίο. Εκεί που οι παρουσιαστές εκφωνούσαν ή έστω σχολίαζαν τις ειδήσεις, τώρα φώναζαν, κατήγγελλαν την κυβέρνηση, το σύστημα, το κράτος. Μα αυτό δεν είναι ενημέρωση, έλεγαν οι δημοσιογράφοι. Όταν ο λαός είναι θυμωμένος και φωνάζει, απαντούσε αυτή, τότε τα media οφείλουν να μεγεθύνουν τη φωνή του, να φωνάζουν δυνατότερα. Η Φαίη είχε άδικο, όμως ήταν όμορφη και νέα, κανείς δεν μπορούσε να της αντισταθεί. Αμέσως το «σόου-ειδήσεις» γίνεται δημοφιλές, η Αμερική κάθεται μπροστά στις οθόνες να δει τον παρουσιαστή που φωνάζει και οδύρεται, τα νούμερα εκτινάσσονται, η επιτυχία έρχεται. Μετά, ακολουθεί η κατάρρευση.

της Αντιγόνης Λυμπεράκη | Athens Voice

Το βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη, «Το Αόρατο Ρήγμα» ξαναβάζει τους πραγματικούς ανθρώπους μέσα στην οικονομική ανάλυση. Το κάνει αυτό σε τρεις διαστάσεις. Πρώτον, είναι γραμμένο για ανθρώπους. Δεύτερον, επαναφέρει το ρόλο των ανθρώπων μέσα στη λειτουργία των θεσμών. Και τρίτον, χρησιμοποιεί την οικονομική ανάλυση για να δημιουργεί πολιτικές γέφυρες ανάμεσα σε ανθρώπους.

Γράφει ο Παναγιώτης Τσινόπουλος

Μάλλον λόγο της ηλιοφάνειας, τις τελευταίες ημέρες γεμίσαμε και πάλι με αυτόφωτες διάνοιες!!! Όλοι επαγγελματίες και μη γνωρίζουν τα πάντα περί πνευματικής ιδιοκτησίας και πνευματικών δικαιωμάτων.

της Ξένιας Κουναλάκη | Καθημερινή

«Με κανένα τρόπο. Δεν θα κάνουν την Αυστραλία σπίτι τους». Αυτό είναι το αφιλόξενο σύνθημα της αντιμεταναστευτικής εκστρατείας που εγκαινίασε η Αυστραλία, για να αναχαιτίσει την εισροή προσφύγων στα εδάφη της. Ταυτόχρονα, η υπηρεσία Μετανάστευσης και Προστασίας των Συνόρων ανάρτησε στην ιστοσελίδα της ένα δεκαοκτασέλιδο ψηφιακό κόμικς που απευθύνεται κυρίως σε Αφγανούς αιτούντες άσυλο. To graphic novel αφηγείται την Οδύσσεια ενός επίδοξου μετανάστη που αποφασίζει να αναζητήσει καλύτερη τύχη, πληρώνει αδρά ένα δουλέμπορο, βρίσκεται να βολοδέρνει μέσα σε ένα μικρό πλοιάριο ανοιχτά των αυστραλιανών ακτών, συλλαμβάνεται από την ακτοφυλακή, οδηγείται σε κέντρο κράτησης, όπου τον βλέπουμε να αναπολεί την προηγούμενη ζωή του, στην πατρίδα του, με συγγενείς και φίλους. Παρόλο που δεν υπάρχει αγγλική μετάφραση, υποθέτουμε ότι μέσα στη φούσκα γράφει «Τι βλακεία έκανα! Αν καθόμουν στα αυγά μου θα γλεντούσα τώρα στο χωριό μου» ή κάτι παρόμοιο.