του Σταύρου Θεοδωράκη | Protagon

Το ρεπορτάζ για το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι, που στοίχισε τη ζωή σε 11 ανθρώπους, άρχισε για τους «Πρωταγωνιστές» λίγο μετά τη βύθιση του τουρκικού σκάφους «Conzuru», στις 20 Ιανουαρίου. Ξεκινήσαμε με τους μετανάστες που επέζησαν. 13 Αφγανοί και 3 Σύριοι-14 άντρες, μια γυναίκα, ένα μωρό. Τους βρήκαμε στην Αθήνα, φιλοξενούμενους σε έναν ξενώνα. Περάσαμε δυο μέρες μαζί τους. Αμέσως μετά φύγαμε για το Φαρμακονήσι. Λέρο δηλαδή, και από εκεί με «φουσκωτό» για την «Φαρμάκω» -έτσι λένε οι ντόπιοι ψαράδες το «νησί των ναυαγών». Τα τελευταία χρόνια θα βρεις εκεί μόνο στρατό: φαντάρους και μονιμάδες που κοιτάνε με κιάλια τη θάλασσα που μας χωρίζει από την Τουρκία. Αυτή η «στρατιωτική φρουρά» ήταν που εντόπισε το μικρό σκάφος, σταματημένο, να  θαλασσοδέρνεται στα κύματα, ύψους -εκείνο το βράδυ- σχεδόν 2 μέτρων. Για την προσέγγιση και την κινηματογράφηση στις «επίμαχες περιοχές» είχαμε πάρει άδειες από τα υπουργεία Άμυνας και Ναυτιλίας.

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή | Athens Voice

Η νέα μείζων εθνική διαίρεση τώρα λαμβάνει χώρα μεταξύ σταυριστών και αντισταυριστών, το σταυρό μας και βοήθειά μας. Σε αυτό τον καταραμένο τόπο, όπου ο διάολος σπάνια έχει δουλειά και ασχολείται αποκλειστικά με τα παιδιά του, πάντα παρασκευάζουμε περισσότερες αναστατώσεις, από όσες μπορούμε να καταναλώσουμε.

Από τη στιγμή που πρωτακούστηκε πως συμφώνησαν Σαμαράς και Βενιζέλος να περάσουν σταυρό αντί για λίστα στις ευρωεκλογές, άναψε το μπίρι μπίρι. Βγήκαν γάτες, γάτοι και γατάκια στα ακροκέραμα και άρχισε το νιαρ νιαρ της γκρίνιας. Γιατί το έκαναν οι δύο αρχηγοί; Ποιον (κακό εξ ορισμού) σκοπό είχανε; Ποια συνωμοσία εξυφάνθηκε; Κόλπο ήτανε στημένο, λοιπόν; Τέτοια και άλλα βασανίζουν ακόμα τον απέραντο εθνικό καφενέ, σε τόνους ελαφρολαϊκού ρεπερτορίου, ενίοτε και σκυλοπόπ.

Γράφει η Ντόρα Ρίζου | The Frog

Όσοι έχετε γερή μνήμη, θα θυμάστε ότι στις 12 Φεβρουαρίου του 2012 ένα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτίρια του κέντρου της Αθήνας κάηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς.

Είναι το κτίριο στο 19-21 της οδού Σταδίου, αυτό που στέγαζε τους κινηματογράφους Αττικόν – Απόλλων, το κατάστημα Costa Boda, το ΑΒ Βασιλόπουλος Delicatessen και άλλα καταστήματα. Κτίριο του 1881, σχεδιασμένο από τον Έρνστ Τσίλερ, ήταν ένα από τα κομψοτεχνήματα του κέντρου της Αθήνας.

του Αλέξη Παπαχελά | Καθημερινή

Οδηγώντας τις προάλλες σε έναν εθνικό δρόμο αλλά και σε μια πανέμορφη τουριστική περιοχή της πατρίδας μας εντυπωσιάσθηκα από τα ατέλειωτα πεταμένα σκουπίδια. Σε κάθε στάση στάθμευσης στον αυτοκινητόδρομο αντίκρυζες μπουκάλια, χαρτιά, πακέτα τσιγάρων. Υστερα από κάθε σταθμό διοδίων το ίδιο. Σε απομακρυσμένα ρέματα σόκαραν τα σκουριασμένα ψυγεία και τα μπάζα. Και μετά αναρωτιέσαι, τι να φταίει για όλα αυτά. Να φταίνε άραγε οι «βρωμοξένοι» που μας χάλασαν τη χώρα; Να φταίει το κράτος που δεν μαζεύει αυτά που εμείς πετάμε; ΄Η μήπως είναι έργο κάποιας ξένης δύναμης για να δυσφημήσει τον λαό μας και να διώξει τους τουρίστες; Μπα, φοβάμαι πως αυτή η απολίτιστη συμπεριφορά είναι δικό μας έργο και αποκλειστικό δημιούργημα. Και για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς με τους εαυτούς μας δεν υπάρχει ουδεμία δικαιολογία για τον τρόπο με τον οποίο προσβάλουμε και καταστρέφουμε τη μοναδική μας κληρονομιά.

του Φώτη Γεωργελέ | Athens Voice

Τον παλιό καλό εκείνο τον καιρό, που «λεφτά υπήρχαν», κάθε Μέσον Ενημέρωσης που σεβόταν τον εαυτό του, πριν εκδοθεί, παράγγελνε μια έρευνα ανίχνευσης των προτιμήσεων του κοινού. Έβαζε μια διαφημιστική εταιρεία, η οποία έβαζε μια εταιρεία ερευνών, η οποία έβρισκε «αντιπροσωπευτικά κοινά» και τους ρωτούσε πώς θέλουν να είναι το περιοδικό, το ραδιόφωνο, η εφημερίδα. Αυτοί που είχαν παραγγείλει την έρευνα, αυτοί που θα εξέδιδαν το Μέσον, ήταν κρυμμένοι πίσω από το αδιαφανές τζάμι, όπως στις ανακρίσεις του FBI που βλέπουμε στις ταινίες και παρακολουθούσαν τη συζήτηση.

του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Έχει δίκιο η κ. Πιπιλή που αποκαλεί τον Γιώργο Καμίνη μετριότητα. Οντως ο δήμαρχος Αθηναίων δεν πληροί τα κριτήρια της αριστείας που ισχύουν στην πολιτική δραματουργία του τόπου. Δεν έχει καταγγείλει μέχρι στιγμής τουλάχιστον τους προκατόχους του ότι του παρέδωσαν καμένη γη. Ούτε βγήκε να καταγγείλει τον κ. Παπουτσή, όταν αυτός ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης, ότι έχοντας επιλέξει ανάμεσα στα σπασμένα μάρμαρα και στα σπασμένα κεφάλια τα αδρανή υλικά, επέτρεπε, για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους, την καταστροφή του κέντρου της Αθήνας. Ναι, όντως, ο κ. Καμίνης δεν φωνάζει, δεν καταγγέλλει, και δεν δημιουργεί επεισόδια. Ενίοτε μάλιστα δείχνει και την αμηχανία του, κάτι απαράδεκτο για πολιτικό άνδρα στη χώρα των σοφών Ηρακλειδών.

του Προκόπη Δούκα | Athens Voice

«Μας βλέπουν και δεν μας θέλουν» είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αναφερόμενος σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποστρέφεται τους ορθόδοξους ιερείς στη χώρα μας. Κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, ο μοναδικός μη κουτοπόνηρος προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας που θυμάται όποιος μεγάλωσε στη μεταπολίτευση, ο Ιερώνυμος, θέτει επιτέλους το θέμα που θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολεί τους ιεράρχες. Και μαζί με τον Αναστάσιο της Αλβανίας κάνει ό,τι μπορεί για να ανατρέψει τις αλγεινές εντυπώσεις που δημιουργούν εκπρόσωποι της εκκλησίας αυτής, τις τελευταίες δεκαετίες, με κύριο εκφραστή βεβαίως τον πρωτοπόρο του πολιτικαντισμού προκάτοχό του.

του Ανδρέα Ζαμπούκα | Protagon

Βράδυ Σαββάτου, στη μαρίνα του Φλοίσβου, γίνεται χαμός από μαθητές. Όσοι δεν πάνε στην πλατεία της Ν. Σμύρνης, κάνουν τη βόλτα τους σε όλο το μήκος της παραλίας, που πιάνει από την πλατεία του Π. Φαλήρου, ως τα Village για σινεμά. Είναι πραγματικά μια υπέροχη διαδρομή-πρότυπο, για όλη την παραλιακή ζώνη, με ζώνες ψυχαγωγίας και ένα πεντακάθαρο πάρκο.

του Φώτη Γεωργελέ | Athens Voice

Μια φορά, ένα γερμανικό περιοδικό, επειδή ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, είχε για κύριο θέμα ότι οι Έλληνες και Κύπριοι συνταξιούχοι είναι πλουσιότεροι των Γερμανών. Στο εξώφυλλο μάλιστα είχε ένα κυπριακό γαϊδουράκι με τα κοφίνια στο πλάι να ξεχειλίζουν από ευρώ. Η Μέρκελ, την άλλη κιόλας μέρα, προς τιμήν της, βγήκε και είπε, μη λέμε σαχλαμάρες, η προσπάθεια των Ελλήνων να συσσωρεύσουν, να έχουν δική τους στέγη, ακίνητα, δεν είναι πλουτισμός, είναι ανασφάλεια. Γιατί η κοινωνική πρόνοια δε είναι σαν της Γερμανίας, οι άνθρωποι τρέμουν μην αρρωστήσουν, μη χάσουν τη δουλειά τους, μη δεν έχουν λεφτά για φάρμακα, για φακελάκια, για οίκους ευγηρίας, για νοσοκομειακή περίθαλψη, για αξιοπρεπή γηρατειά.

του Στάθη Καλύβα | Καθημερινή

Η «οικονομία του φραπέ» είναι ένα διαδεδομένο σχήμα λόγου, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την παθογένεια της ελληνικής οικονομίας. Ο όρος παραπέμπει σε μια εσωστρεφή οικονομία με χαμηλή παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα και ποιότητα υπηρεσιών, μικρή κλίμακα και μικρή απασχόληση, αλλά μεγάλη φοροδιαφυγή. Αναφέρεται επίσης σε έναν τρόπο ζωής που χαρακτηρίζεται από νωθρότητα και οκνηρία. Κοντολογίς, περιγράφει μια παρασιτική οικονομία μέσα σε μια παρακμιακή κοινωνία.