Του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Κάποτε είχα ρωτήσει τον Αβραάμ Γεοσούα πώς είναι δυνατόν οι συγγραφείς να μιλούν τόσο ανοιχτά και τόσο σκληρά εναντίον της επίσημης πολιτικής του Ισραήλ και όχι μόνο να μη διώκονται, αλλά να αντιμετωπίζονται με τέτοιο σεβασμό. Αφορμή ήταν μια επίσκεψή μου στην έκθεση βιβλίου της Ιερουσαλήμ και ο θαυμασμός με τον οποίον η εικοσάχρονη ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο μού ανακοίνωσε ότι ο κ. Γεοσούα τής είχε ζητήσει να μου δώσει τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου. Μερικές ημέρες μετά, στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, όταν η νεαρή στρατιωτίνα με ρώτησε αν έχω κάποιον προσωπικό γνωστό στο Ισραήλ και της ανέφερα το όνομα του Γεοσούα, αμέσως σταμάτησε την ανάκριση και με άφησε να περάσω.

του Αθανάσιου Αλεξανδρή | Protagon

Μία όμορφη γυναίκα τρέχει αποφασισμένα σε ευθεία γραμμή μπροστά της. Το τοπίο γύρω της είναι απροσδιόριστο. Κενό. Επιταχύνει. Περνά μια άσπρη γραμμή στο έδαφος. Επιταχύνει και άλλο και αποφασιστικά πηγαίνει με όλη τη δύναμή της και «σκάει» πάνω σε έναν τοίχο. Η γυναίκα καταρρέει ενώ ένα μικρό κομμάτι του σοβά πέφτει. Στο τελικό πλάνο από ψηλά βλέπουμε τη γυναίκα σωριασμένη στα πόδια του τοίχου και μια φωνή λέει «Κάπως έτσι νιώθει μια μητέρα κάθε φορά που προσπαθεί να επικοινωνήσει με το αυτιστικό παιδί της…». Είναι το σποτ του «Περιβολάκι», Κέντρου για τη θεραπεία αυτιστικών και ψυχωτικών παιδιών, που εδώ και μερικές μέρες παίζεται στην ελληνική τηλεόραση.

του Καφαντάρη Τάσου | Το Βήμα

Τις ημέρες που το εν Αθήναις Πολυτεχνείο ζύγιαζε ακόμη το αν θα ανοίξει, το Πολυτεχνείο του Ισραήλ - με την ελληνικότατη επωνυμία Tehnion - άνοιγε παρτίδες με την τρίτη ήπειρο επέκτασής του! Και παρά το υπερκορεσμένο πρόγραμμα επαφών του, ο πρύτανης του Τechnion βρήκε τον χρόνο όχι μόνο να συμμετάσχει με εισήγησή του σε... ιατρικό συνέδριο στην Αθήνα, αλλά και να δει τον υπουργό Παιδείας της χώρας μας την ημέρα που εκείνος έβλεπε τον ένα μετά τον άλλον τους πρυτάνεις των εδώ ΑΕΙ, προσπαθώντας να αποσπάσει συναίνεση εκκίνησης. Τι απέσπασε από την επίσκεψή του ο ισραηλινός πρύτανης; Θα το δούμε παρακάτω, στην αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε.

του Φώτη Γεωργελέ | Athensvoice

Ό,τι και να πουν από δω και πέρα, η αλήθεια είναι ότι το εξάμηνο στα πανεπιστήμια έχει ήδη χαθεί. Εντωμεταξύ ο υπουργός ψάχνει να βρει ευφάνταστους τρόπους για να επαναφέρει όσους έβγαλε σε διαθεσιμότητα, πίσω με νέους διορισμούς «εργαστηριακών» υπαλλήλων, οι διοικητικοί υπάλληλοι ικανοποιημένοι λένε να επιστρέψουν στις δουλειές τους αλλά δεν τους αφήνουν συνελεύσεις που αποφασίζουν «διά βοής» συνέχιση του αγώνα και ο πρύτανης δίνει παράσταση στο Παρίσι με έργο που έγραψε, σκηνοθέτησε και παίζει ο ίδιος ενώπιον 54 θεατών στο Ελληνικό Σπίτι.

της Χριστίνας Πουλίδου | Protagon

Οι δύο χώρες είναι κοντά. Η μια βυθίζεται αργά στην κρίση, η άλλη προσπαθεί να ξεφύγει από τη μακροχρόνια κρίση. Η μια χώρα είναι ακριβή, η άλλη φτηνή. 2.000 Γάλλοι συνταξιούχοι ζουν μόνιμα στην Πορτογαλία. Αυτό λέει ένα δημοσίευμα της «Monde», που παρακολουθεί αυτή την αυξανόμενη τάση των Γάλλων της τρίτης ηλικίας, που (αιφνιδίως!) απέκτησε φορολογικά κίνητρα.

Η ομιλία του Τάσου Γιαννίτση στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατική Παράταξη στη Θεσσαλονίκη (2/12/13)   Σε μια κοινωνία όπου έχουν καταρρεύσει βεβαιότητες, άξονες αναφοράς, αξιοπιστία και εμπιστοσύνη, το κεντρικό ερώτημα είναι αν έχει κανείς να προσφέρει μια πειστική προοπτική. Τονίζω το ‘πειστική’, γιατί  όταν ακόμα και σήμερα, με τον πιο φυσικό τρόπο, χωρίς καμιά αιδώ, διατυπώνονται δημόσια, φαύλες, κατάφορα άδικες και εξοργιστικές για τον δοκιμαζόμενο Ελληνα προτάσεις ή εφαρμόζονται αντίστοιχες πρακτικές, η κοινωνία πολώνεται. Από τη μια στοιχίζονται πολυποίκιλες δημιουργικές δυνάμεις, σε ευρύτερους ιδεολογικούς και κοινωνικούς χώρους, που έχουν καταλάβει ότι τις είχαν εγκλωβίσει μέσα στο πρόβλημα.

Με την αναφορά που δημοσίευσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας σχετικά με τις πανευρωπαϊκές συνέπειες των κοινωνικών ανισοτήτων στην υγεία, είδαμε να ξαναζωντανεύει ο μύθος ότι στην Ελλάδα το 50% των οροθετικών κολλάει ΗΙV επίτηδες για να πάρει επιδόματα (σελ 112). Ο ισχυρισμός είναι βέβαια τόσο εξωφρενικός που προφανώς δε θα μπορούσε να ίσχυε, όχι στην Ελλάδα, αλλά σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Απ’ό,τι φαίνεται όμως, τέτοιες σκέψεις αρμόζουν περισσότερο σε νοήμονες πολίτες και λιγότερο σε δημοσιογράφους καθεστωτικών ΜΜΕ (ή σε ειδικούς του Παγκόσμιου Οργανισμού), οπότε «το συγκλονιστικό εύρημα» αναπαράχθηκε από πολλά διεθνή μέσα, με ελάχιστα να το αντικρούουν γρήγορα στη χώρα μας, όπως η αγγλική Ελευθεροτυπία και το press project.

της Ξένιας Κουναλάκη | Καθημερινή

Στις προβολές της ταινίας «Η ζωή της Αντέλ», όταν φτάνουν οι ερωτικές σκηνές, το κοινό χαχανίζει με την αμηχανία μαθητών έκτης δημοτικού. Ενίοτε κάποιος από τους θεατές κατρακυλά σε ομοφοβικό παραλήρημα κι εγκαταλείπει την αίθουσα. Σε τηλεοπτική εκπομπή για την αντίστοιχη «Αντέλ του Κολωνού», πολίτες μιλούν για τους ομοφυλόφιλους σαν να μιλούν για κατοικίδια. Αναμασώντας ψυχρά κλισέ, είναι λες και τους αντιμετωπίζουν σαν «τους καλύτερους φίλους των ανθρώπων».

του Μάνου Ματσαγγάνη | Protagon

Το ΔΝΤ υπερασπίζεται τη δημοσιονομική προσαρμογή για τη μείωση των ελλειμμάτων, αλλά καλεί τις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν μέτρα λιτότητας να πάρουν μέτρα φορολογικής πολιτικής για τη δίκαιη κατανομή του βάρους, και μέτρα κοινωνικής πολιτικής για την προστασία των αδυνάτων.

«Για παράδειγμα, μεγαλύτερη έμφαση στους προοδευτικούς φόρους και στην προστασία των κοινωνικών παροχών για τις ευπαθείς ομάδες μπορούν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση κάποιων από τις επιπτώσεις της δημοσιονομικής προσαρμογής στην ανισότητα.» (βλ. εδώ)

του Βασίλη Βενιζέλου | Protagon

Έβαλε ένα CD με μουσική και άρχισε να κλαίει. Aυτή ήταν η πρώτη αντίδραση του Νϊκου Δέδε, όταν πληροφορήθηκε πριν από χρόνια ότι είναι φορέας της λοίμωξης HIV/AIDS. Τα χρόνια πέρασαν, η νόσος έπαψε να είναι καταληκτική και ο Νίκος Δέδες είναι πλέον ένας σαν όλους εμάς, τους «υγιείς». Ο Νίκος Δέδες είναι σήμερα ο πρόεδρος της πολύ αξιόλογης και πολύ δραστήριας μη κυβερνητικής οργάνωσης «Θετική Φωνή», αλλά και μέλος του Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων. Μιλάει σήμερα στο protagon και χαρακτηρίζει με νηφαλιότητα και αισιοδοξία τη λοίμωξη HIV/AIDS ως «μία δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά αντιμετωπίσιμη».