«Υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα, Οράτιε, μεταξύ γης και ουρανού απ αυτά που η φαντασία σου μπορεί να συλλάβει».

-Ουίλιαμ Σαίξπηρ 

Την Φωτεινή Τσαλίκογλου τη συνάντησα και με τις δυο ιδιότητές της. Της ψυχολόγου και της συγγραφέως. Στα βιβλία της πρωταγωνιστεί η σχέση μάνας - κόρης. Πήγα με πολλές απορίες για το πως προκύπτει η δραματικότητα των ηρωίδων αυτών στα βιβλία της, οι οποίες κινούνται σε οριακές καταστάσεις σχέσεων. Και της ζήτησα να μας φωτίσει αυτό το πεδίο που μέσα στο ίδιο του το φως εμπεριέχει τόσο μεγάλο σκότος.

Πριν αρκετά χρόνια είχα ζητήσει από δύο ανθρώπους που αγαπούσαν την Αλίκη να μου γράψουν τις αναμνήσεις τους απ' τη μέρα που έμαθαν για το θάνατό της. 

Με αφορμή την 80η επέτειο της γέννησης της Βουγιουκλάκη, τους ξαναδιάβασα, με το ίδιο ενδιαφέρον. 

Οι αστικοί μύθοι στη χώρα μας, όχι μόνο δεν αποτελούν «προνόμιο» μιας μειοψηφίας Ελλήνων συνωμοσιολόγων, αλλά αντικατοπτρίζουν ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας.

Ώρα 05:30 το πρωί. Οι σειρήνες πολέμου ηχούν σε όλοκληρο το νησί.

Υπάρχουν δεσμοί καταγωγής αλλά και μεγάλης αγάπης… Η γυναίκα μου, η Αφροδίτη, έχει μισή καταγωγή από τη Λήμνο. Κι εγώ πρωτοήρθα νεαρός… μια παρέα τριών συμφοιτητών που για αλλού πηγαίνανε (Ίο…) και αλλού βρέθηκαν. Στον αγαπημένο τόπο του ενός από εμάς, του Γιώργου, που πάντα μας έλεγε ιστορίες για ανέμελα καλοκαίρια, για τη μεγάλη του παρέα, για τις παραλίες, τις βόλτες με τα ποδήλατα, τις εκδρομές... Εκείνο, το πριν πολλά χρόνια καλοκαίρι, έμελλε να είναι καθοριστικό για τη ζωή μου μια και γνώρισα τη γυναίκα μου. Σήμερα, η ίδια πολυάριθμη παρέα συνεχίζει να έρχεται στο αγαπημένο νησί.

Στα παιδιά της Γάζας αποφάσισε να χαρίσει το πριμ του (περίπου 445 χιλιάδες ευρώ) από την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλου ο Μεσούτ Οζίλ, τουρκικής καταγωγής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται με την εθνική Γερμανίας.

Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της Βενεζουέλας χρεώνει το δικαίωμα εισπνοής καθαρού αέρα!

Ο Γιάννης Χατζήμπεης, Παραολυμπιακός αθλητής και πρωταθλητής τριάθλου, είναι από την περασμένη Κυριακή ο πρώτος Έλληνας αθλητής με αναπηρία που ολοκλήρωσε το μαραθώνιο τριάθλου Ironman.

Ήμουν δεινή καπνίστρια. Από δεκαεπτά χρονών, απ' όταν μπήκα στη σχολή, το 1957. «Άρωμα» κάπνιζα. Επειδή κάπνιζε «Άρωμα» και ο Κουν. Μου είχε πει η μητέρα μου «όταν δεχτείς το πρώτο τσιγάρο που θα σε κεράσουν, θα πας να αγοράσεις πακέτο». Τότε φοβόντουσαν για ναρκωτικά. Οι γονείς μου ήταν δεινοί καπνιστές. Ξυπνούσαν το πρωί και η πρώτη κίνηση ήταν να πιάσουν το πακέτο στο κομοδίνο, πριν καλά-καλά ανοίξουν τα μάτια τους. Κάπνιζα 43 χρόνια, μέχρι τα 60. Η μάνα μου, η ξαδέρφη μου, η γιαγιά μου, όλες πέθαναν στα 60 από εγκεφαλικό. Ήταν ένα ορόσημο περίεργο στις γυναίκες της οικογένειάς μου. Έπαθα εγκεφαλικό στα 60, αλλά τη γλίτωσα από του χάρου τα δόντια. Όταν έμεινα μόνη στο νοσοκομείο, είπα στον εαυτό μου «θες να ζήσεις ή να πεθάνεις;». «Θέλω να ζήσω» είπε. Κομμένο το τσιγάρο. Από τότε δεν ξανακάπνισα. Μου είπε ο καρδιολόγος «μέχρι τρία Λήδα, στο τέταρτο καίγεσαι».