Διαπιστώνουν πως η αναγωγή του βίου και της πολιτείας του Φιλοκτήτη στο σήμερα δεν είναι τόλμημα, είναι κάτι σαν φυσική συνέπεια.
Αυτή λοιπόν, Νεοπτόλεμε, είναι η Λήμνος
Κώστας Κατσιγιαννόπουλος - Ψυχίατρος
Ο μυθολογικός πλούτος της Λήμνου
Alberto Benvenuti - Αρχαιολόγος
Ο μύθος του Φιλοκτήτη
Γιώργος Λεκάκης - Συγγραφέας
Η νόσος του Φιλοκτήτη
Ερωτηματικά - Προβληματισμοί - Αντιμετώπιση
Σπύρος Παξιμαδάς - Ιατρός Παθολόγος
Η πληγή του Φιλοκτήτη
Από τη μαγεία του μύθου στο ρεαλισμό της χειρουργικής
Γιώργος Κότσαλης - Ιατρός Χειρουργός
ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Γιάννης Ρίτσος
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ
Σκηνοθεσία: Σίσσυ Παπαθανασίου
Ερμηνεία: ‘Ενκε Φεζολλάρι
Λίγα λόγια για το έργο...
Καλοκαιριάτικο απόγευμα, σε μια ερημική ακρογιαλιά νησιού-ίσως της Λήμνου. Δέκατος χρόνος του Τρωικού πολέμου. Ο χρησμός λέει πως χωρίς τον Φιλοκτήτη και τα όπλα του Ηρακλή που αυτός έχει, η Τροία δεν κατακτιέται. Τον Φιλοκτήτη, στο έρημο νησί που τον έχουν εγκαταλείψει οι σύντροφοί του καθοδόν προς την Τροία, τον επισκέπτεται ο Νεοπτόλεμος, ο γιός του Αχιλλέα, παρέα με τον Οδυσσέα. Προσπαθεί να του αποσπάσει τα όπλα. Να πείσει τον ήρωα να επιστρέψει στη μάχη.
Στο δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου ο Φιλοκτήτης δεν μιλά. Μιλά μόνον ο νεαρός Νεοπτόλεμος. Και μιλά για την προδοσία, την εγκατάλειψη, την εκμετάλλευση, την πολιτική ευθύνη. Για την παιδική ηλικία, τη μνήμη και το τραύμα. Ο μονόλογος του Ρίτσου είναι ένα ποίημα ταυτότητας και ένα παιχνίδι με μάσκες:
ο ποιητής προσπαθεί να συμφιλιώσει δύο πλευρές του εαυτού, με τον Νεοπτόλεμο, ως πιο ανθρώπινο και λιγότερο πολεμιστή, να αντιπροσωπεύει την ιδιωτική πλευρά του Εγώ και τον Φιλοκτήτη, ταυτισμένο με τον πόλεμο και τη νίκη, να συμβολίζει τη δημόσια.
Μπορεί ο Φιλοκτήτης στο τέλος να αποφασίζει να εγκαταλείψει την εξορία του, το ποίημα όμως περιστρέφεται γύρω από τον ευάλωτο και ευαίσθητο Νεοπτόλεμο.
Ο Φιλοκτήτης του Ρίτσου μιλά για όλα όσα μας ταλανίζουν και τώρα: την εσωτερική μοναξιά του ανθρώπου, τα ιδανικά, το προσωπικό και κοινωνικό-ιστορικό τραύμα του ατόμου και της κοινωνίας, την συμφιλίωση, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τα παιχνίδια εξουσίας, την αλλοτρίωση της ψυχής, την οικογένεια και τα ιδεολογικά καθήκοντα του ατόμου, τις πράξεις μας που μας καθορίζουν, την απάτη και τη φιλία, τις νίκες που χάνουμε, τις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε, τα προσωπεία που καλούμαστε να φοράμε, τον πόλεμο σε κάθε του εκδοχή.
