Το γεγονός δεν είναι σπάνιο. Και στην άκρη του κόσμου να φτάσεις, ίσως όταν θα περιπλανιέσαι στα άγνωστα σοκάκια της ξένης πόλης, πιθανόν να συναντήσεις μια παρέα που θα μιλάει ελληνικά, γεγονός που θα σου τραβήξει την προσοχή, θα μιλήσεις, θα μιλήσετε κι όταν σε ρωτήσουν «από που είσαι» κι απαντήσεις «από τη Λήμνο», διόλου απίθανο, μάλλον πολύ πιθανό, να ακούσεις εκείνο το επιφώνημα με το παρατεταμένο α, και την περιφραστική εξήγηση «έχω έρθει στη Λήμνο, έκανα φαντάρος εκεί» ή «την ξέρω τη Λήμνο, τρία καλοκαίρια σερί ερχόμουν για διακοπές» ή «η κολλητή μου έκανε το αγροτικό της εκεί, μου χει πει τα καλύτερα».
Μην μου πείτε ότι δεν σας έχει συμβεί…
Βέβαια, αυτή είναι η εκδοχή με τους ανθρώπους. Υπάρχει κι αντίστοιχη με προϊόντα. Όταν ο μέχρι πριν πέντε λεπτά άγνωστος που γνωριστήκατε με οποιαδήποτε αφορμή, σε οποιοδήποτε μέρος, ξέρει το κρασί, το τυρί, το αλεύρι, τα όσπρια, το μέλι ή το λάδι της Λήμνου.
Μην μου πείτε ότι δεν σας έχει συμβεί…
Και μην μου πείτε, πως όταν σας συνέβη, δεν νιώσατε να ψηλώνετε έστω λίγους πόντους, που ζείτε σε αυτόν τον τόπο που όσοι τον γνώρισαν, αλλά δεν έχουν την τύχη να ζουν σε αυτόν, δεν τον ξεχνούν.
Είτε τον τόπο, είτε τους ανθρώπους, είτε τα προϊόντα του.
Σκεφτείτε λοιπόν, πόσο περήφανος μπορεί να νιώσει κανείς, που ζει στη Λήμνο ή την έχει στην καρδιά του, όταν χτυπήσει το τηλέφωνο και του πει η οικεία φωνή στην άλλη άκρη της γραμής: «Δεν θα το πιστέψεις, στην Προθήκη του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, υπάρχει αναφορά στις θεραπευτικές ιδιότητες της Λημνίας Γης.
Νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να αισθάνθηκε και η Λημνιά συγγραφέας Ρούλα Σαμαϊλίδου, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ο δικός της άνθρωπος, της είπε τα γεγονότα. Και της έστειλε και τη φωτογραφική απόδειξη για του λόγου το αληθές.
Η Λήμνος, λοιπόν, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Τουλάχιστον ένα κομμάτι της. Η Λημνία Γη. Κομμάτι της μακραίωνης ιστορίας της.
Αυτό, μπορεί και να μην σας έχει συμβεί…
