Ένα λευκό πλαστικό καφάσι ακουμπισμένο κάπου εκεί γεμάτο λεμόνια.
Μέσα στο καφάσι ένα σημείωμα γραμμένο με μολύβι: «Να πάρει όποιος θέλει». Φράση λιτή και ευγενική, σαν χτύπημα στην πλάτη ενός γείτονα.
Δεν ήμουν μπροστά αλλά το κάνω εικόνα. Να περνούν άνθρωποι κάθε ηλικίας. Άλλοι να κοντοστέκονται, άλλοι να χαμογελούν και να προχωρούν και κάποιοι να υπακούουν στη φιλική εντολή «Να πάρει όποιος θέλει», να απλώνουν το χέρι, να διστάζουν προς στιγμήν, αλλά τελικά να διαλέγουν ένα-δυο λεμόνια, σχεδόν σαν να παίρνουν μέρος σε μια σιωπηλή τελετή προσφοράς.
Εδώ δεν υπάρχει ούτε αντάλλαγμα, ούτε οφειλή.
Τι όμορφο να έχεις κάτι και να θέλεις να το μοιραστείς. Να ξεχειλίζει το δέντρο σου καρπούς και να νιώθεις ότι είναι δώρο για όλους, όχι μόνο για σένα. Μια μικρή χειρονομία, η οποία όμως έχει βαρύτητα σε έναν κόσμο όπου τα περισσότερα «δωρεάν» πια, συνοδεύονται από αστερίσκους και ψιλά γράμματα.
Το γεγονός, έφτιαξε το κέφι στην Άννα Τοσούνογλου που το μοιράστηκε στην προσωπική της σελίδα κι έφτιαξε και το δικό μας!
