Debate: Ελληνικό Πανεπιστήμιο

"Στις καταλήψεις του Μπέρκλευ και της Κολούμπια θα ήσασταν με το Νίξον, όχι με τους φοιτητές", ρωτάει ο Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Γιώργος Κατρούγκαλος, τους συναδέλφους του Λίνα Παπαδοπούλου, Αριστείδη Χατζή και Παναγιώτη Γκλαβίνη. Στη συνέχεια ο πρώην Πρύτανης στο ΕΜΠ, Νίκος Μαρκάτος, τους απευθύνει το ερώτημα αν θεωρούνε ότι οφείλει έστω και με χρήση βίας να προστατεύσει την κόρη του που κάποιος επιχειρεί να τη βιάσει; Και εάν ναι, η βία που θα χρησιμοποιούσε (π.χ. γροθιές) είναι 'ίδια' με τη βία του εν δυνάμει βιαστή (θεωρία των δυο άκρων);

Η αναπαραγωγή του μοντέλου σε χαμηλότερα επίπεδα δημιουργεί νεόπτωχους χωρίς ελπίδα

Του Πασχου Μανδραβελη | Καθημερινή

Στα χρόνια της κρίσης (2009-2012) οι φτωχοί στην Ελλάδα έγιναν φτωχότεροι, αλλά και περισσότεροι. Επιπλέον, σε αντίθεση με όσα λέγονται, και οι πλούσιοι έγιναν φτωχότεροι, αλλά και λιγότεροι. Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της έκθεσης που δημοσίευσε για λογαριασμό του σοσιαλδημοκρατικού Ινστιτούτου «Φρίντριχ Εμπερτ» ο αναπληρωτής καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου κ. Μάνος Ματσαγγάνης. Στην έκθεση με τίτλο «Η ελληνική κρίση: κοινωνικές επιπτώσεις και πολιτικές ανάσχεσης» σημειώνεται ότι η λιτότητα ήταν αναπόφευκτη για την Ελλάδα, αλλά οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν ήταν επιθετικές και αντί να απαλύνουν τις επιπτώσεις της κρίσης, ανατροφοδότησαν τις δυσμενείς επιπτώσεις της ύφεσης στην διανομή των εισοδημάτων.

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή | Athensvoice

Γράψαμε πέρσι με αφορμή τη μνήμη της εξέγερσης του Νοεμβρίου 1973 «Εγώ Πολυτεχνείο! Εγώ Πολυτεχνείο!» και εμμένουμε στα αποσιωπούμενα αυτονόητα. Ξαναδιαβάστε το και επιβεβαιώστε πόσο βασανιστικά προβλεπτός και μονότονος είναι ο δημόσιος βίος μας. Πόσο πάντα περνάει στο ντούκου κάθε ενοχλητικός αντίλογος απέναντι στο κυρίαρχο ρεύμα. Και πόσο, του χρόνου, αν είμαστε καλά, δύσκολα θα βρούμε να πούμε κάτι καινούργιο επί του θέματος.

Λίνα Παπαδάκη | Protagon

Νομίζεις ότι είναι φοιτητής, ακόμα στο Παρίσι και βολτάρει με το κεφάλι γεμάτο σκέψεις συνδυαστικές για τη νέα εποχή. Δερμάτινα μποτάκια, εφημερίδες παραμάσχαλα και τσιγάρα, πολλά τσιγάρα παντού. Ο Φώτης Γεωργελές, ο εκδότης της Athens Voice μιλά με αφορμή τα δέκα χρόνια από το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του, για την πόλη του, τις γυναίκες και την πολιτική ορθότητα των ανθρωποφάγων. 

Γράφει ο Κώστας Χρήστου

Η βαριά πόρτα που έκλεινε πίσω του, του θύμιζε την Κόλαση του Δάντη. Ένα μέρος σκοτεινό, απόμακρο, χωρίς ανθρωπιά ή οποιαδήποτε ελπίδα για ελευθερία. Ήταν το άντρο των τσακαλιών, που έσκιζαν σάρκες και βίαζαν ψυχές για ευχαρίστηση.

του Ανδρέα Ζαμπούκα | Protagon

Τρεις μήνες χωρίς πανεπιστήμια είναι πολλοί. Χάθηκαν εξεταστικές, προγράμματα, εργασίες, θέσεις για μεταπτυχιακά, ημερομηνίες για αποφοιτήσεις και επικρατεί ακόμα πλήρης αναστάτωση σε όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα. (Άραγε, την Τρίτη, θα ξεκινήσουν μαθήματα;)

Γράφει ο Κώστας Σκούρας συνταξ. Εκπαιδευτικός.

Στις 12 Νοέμβρη 1973 - σαν σήμερα σαράντα χρόνια πριν -  ντυμένος φαντάρος,  ταξίδευα στην Αθήνα με 15ήμερη άδεια. Από την παγωμένη Κοζάνη έφτασα σε μια ζεστή πρωτεύουσα όπου οι φοιτητές είχαν σηκώσει τη σημαία ζητώντας εκδημοκρατισμό του καθεστώτος, αίτημα που δεν άργησε να μετατραπεί σε αγώνα για την ανατροπή της Στρατιωτικής Δικτατορίας.

Γράφει ο Αύγουστος Κορτώ | Protagon

Ως ομοφυλόφιλος άντρας, από νωρίς στη ζωή συμβιβάστηκα με τη σκέψη πως, είτε μου άρεσε είτε όχι, η προοπτική της αναπαραγωγής, αντίθετη στη βιολογία του ερωτικού μου προσανατολισμού, ήταν διά παντός απαγορευμένη.

Κι όχι ότι με πείραζε τότε. Τέτοια ήταν τα ήθη της δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα, κι εξάλλου ήμουν ακόμα μωρό σχεδόν ο ίδιος. Άλλοι καημοί σε τρων στα δεκαπέντε κι άλλοι στα τριάντα.

Γράφει το Ελληνάκι

Εκεί γύρω στα δεκαοχτώ έκανα ό,τι κάνει κάθε δεκαοχτάχρονος που σέβεται τον εαυτό του. Αμφισβήτησα την οικογένειά μου, το σύστημα και τη χώρα. Έστρωσα κώλο, διάβασα και έφυγα έξω για να σπουδάσω αυτό που με συνάρπαζε. Από το τρίτο έτος έπιασα δουλειά, και στο τέταρτο κόπηκε δια παντός η χρηματοδότηση από γονείς. Η αυτονομία συνεχίστηκε και στο μεταπτυχιακό όπου προσπάθησα και πέτυχα υποτροφία από το ίδιο το πανεπιστήμιο.

Του Πάσχου Μανδραβέλη | Καθημερινή

Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι προσπαθούν πλέον να καταλάβουν πώς παράγονται οι καταλήψεις στα ελληνικά ΑΕΙ. Απλώς οι περισσότεροι τις υπομένουν, όπως τις μπόρες να περάσουν. Μαζεύονται 50 με 100 φοιτητές σε κάτι που βαφτίζουν Γενική Συνέλευση και αποφασίζουν ότι θα παραβιάσουν το δικαίωμα των υπόλοιπων χιλιάδων φοιτητών να μπουν στο Πανεπιστήμιο. Και οι ευφημιζόμενες ως «Γενικές Συνελεύσεις» ουδείς γνωρίζει πώς γίνονται. Ούτε καν οι φοιτητές. Είναι χαρακτηριστικός ο παρακάτω διάλογος στο διαδικτυακό φόρουμ του Πολυτεχνείου (e-polytexneio.gr): «Θέλω να μου εξηγήσει κάποιος πώς καλείται μια γενική συνέλευση», ρωτά κάποια φοιτήτρια. «Με καλή διάθεση», σαρκάζει ο ένας. «Με διάφορους τρόπους», εξηγεί κάποιος άλλος και συνεχίζει: «Ο κλασικός είναι να γίνει Δ.Σ. και να αποφασίσουν οι παρατάξεις... Ο άλλος είναι να το αποφασίσουν τα ΕΑΑΚ (σ.σ. αριστερές παρατάξεις μειοψηφίας) μόνα τους».