της Ιωάννας Καραμάνου | Protagon

Έχουν απήχηση οι παραστάσεις αρχαίου δράματος εκτός Ελλάδας και τι είδους υποδοχή μπορεί να έχουν από ένα μη ελληνικό κοινό; Κατ’ επέκταση, πώς επικυρώνονται οι αξίες του αρχαιοελληνικού έργου σε ένα διαφορετικό πολιτισμικό και κοινωνικό πλαίσιο και ποιες οι προσδοκίες των ξένων θεατών; Η ιστορία της παράστασης του αρχαίου δράματος στη Βρετανία παρέχει πλούσιο υλικό. Ιδιαιτέρως αν λάβει κάποιος υπόψη του τις μνημειώδεις παραστάσεις αρχαίου δράματος από το Royal National Theatre, αλλά και τις καθιερωμένες ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα παραστάσεις αρχαιοελληνικών δραμάτων από το πρωτότυπο (αρχαίο) κείμενο στα Πανεπιστήμια του Κέμπριτζ, της Οξφόρδης και του Λονδίνου.

της Αντιγόνης Λυμπεράκη | Athensvoice

100 χρόνια πριν, η Ρόζα Λούξεμπουργκ διαπίστωνε τo δίλημμα «Σοσιαλισμός Ή Βαρβαρότητα;». Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις, μου ήρθε ξαφνικά η πεποίθηση πως το αντίστοιχο δίλημμα σήμερα είναι «Λαϊκισμός Ή Σοβαρότητα;» 

Επειδή σε αυτή τη χώρα είναι δύσκολο να συνεννοηθούμε ακόμη και για τα αυτονόητα, ας αρχίσουμε από τα γεγονότα:Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αρνηθεί το γεγονός ότι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης έχει παραχθεί πολιτική βία σε υπερβολικές ποσότητες, πρωτόγνωρες για ευρωπαϊκή χώρα, με την εξαίρεση της Ιταλίας στα “χρόνια του μολυβιού”. Μοιάζει ότι η χώρα αυτή παράγει περισσότερη βία από όση μπορεί να καταναλώσει, για να παραφράσουμε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ.Είναι επίσης γεγονός ότι η πολιτική βία στην Ελλάδα είναι πολύχρωμη. Χρονικά προηγήθηκε η ακροαριστερή βία και ακολούθησε η ακροδεξιά με αποκορύφωμα τις στυγερές δολοφονίες του Παύλου Φύσσα, του Γιώργου Φουντούλη και του Μάνου Καπελώνη.Εκείνο επίσης που εντυπωσιάζει είναι η ευρύτατη αποδοχή της πολιτικής βίας από μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

του Ευτύχη Παλληκάρη | Protagon

Νεκρή φύση; Όχι πια!

Λένε πως όταν ο Μεγαλοδύναμος δημιούργησε την Κρήτη και κοσκίνιζε το χώμα, έριχνε τις πέτρες στο Σέλινο. Εκεί στη νότια μεριά του νομού Χανίων, με θέα το Λιβυκό, ανάμεσα στις πέτρες, υπάρχει ωστόσο αρκετή γη για καλλιέργεια. Λένε πως το σελινιώτικο λάδι είναι από τα καλύτερα. Μόνο που οι ελιές, πλην εξαιρέσεων, έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους. Και με τις περιουσίες τους ελάχιστοι ασχολούνται. Οι επιδοτήσεις, χρόνια τώρα, υπαρκτών και μη ελαιώνων, οι επιδοτήσεις για την κατσίκα, που ρήμαξε ανεξέλεγκτη τη χλωρίδα και για κάποιους τα rooms to let ώθησαν σε διαζύγιο τους κατοίκους με τη φροντίδα των χωραφιών τους.

του Νίκου Κακαρίκα | Protagon

Δεν ήμουν ποτέ fan της Δέσποινας Βανδή. Με την απόφασή της όμως να ακυρώσει τις κοινές της εμφανίσεις με τον Νότη Σφακιανάκη, λίγες μόνο ημέρες πριν από την επίσημη πρεμιέρα, απέδειξε πως δεν είναι μόνο μια pop τραγουδίστρια χωρίς άποψη.

Ιδιαίτερα, όταν η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων της αποφεύγουν συστηματικά να μιλήσουν ξεκάθαρα για το (νεο)ναζιστικό φαινόμενο στην Ελλάδα.

του Πέτρου Παπασαραντόπουλου | Μεταρρύθμιση

Υπάρχει μια «επαναστατική» τελετουργία που επαναλαμβάνεται με μονότονο τρόπο στα σχεδόν 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Συνδικαλιστικές οργανώσεις, ομάδες συμφερόντων, αυτοανακηρυγμένοι εκπρόσωποι του λαού και κάθε λογής «συλλογικότητες», όταν θέλουν να διαμαρτυρηθούν για κάτι ή να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους, καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, ακυρώνουν τη λειτουργία τους, που είναι η προσφορά υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο, και ανακοινώνουν ότι θα συνεχίσουν την κατάληψη «μέχρις εσχάτων».

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή | Athensvoice

Είναι κοινός τόπος ότι η κοινωνία μας διαλύεται υπό το βάρος των ανομιών της. Είτε το αποδίδει υποκριτικά στο κακό πολιτικό σύστημα που τη διαχειρίζεται, είτε συναισθάνεται και παραδέχεται την ευθύνη της για αυτό, βιώνει έντονα το αδιέξοδο. Και επειδή λύσεις δεν βλέπει μπροστά της, διακατέχεται από αύξοντα φόβο και ανασφάλεια.

του Γιώργου Φλωρίδη | Protagon

Πριν από μερικά χρόνια ο Φερνάντο Σάντος -όταν ήταν ακόμη προπονητής στον ΠΑΟΚ- έδωσε μια διάλεξη στο Κιλκίς με θέμα την οργάνωση του Ποδοσφαίρου. Πήγα να τον ακούσω, όχι μόνο ως «βαμμένος» Παοκτσής, αλλά και χάρη στην εκτίμηση που έτρεφα στο πρόσωπό του, έχοντας παρακολουθήσει τη δουλειά του ως προπονητή και γνωρίζοντας τον σεβασμό που ενέπνεε η δημόσια συμπεριφορά του.

του Γιώργου Φλέσσα | Athensvoice

Επί έντεκα εβδομάδες παραμένουν κλειστά το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πολυτεχνείο, διαλύοντας το όποιο κύρος τούς είχε απομείνει. Είναι αυτονόητο ότι αν χαθεί το εξάμηνο, οι επιπτώσεις, τόσο στα ίδια τα ιδρύματα, όσο και στους φοιτητές, θα είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Το blame game ανάμεσα στους υπαλλήλους (που πρόεκυψαν από τις πελατειακές σχέσεις των αυτοδιοικούμενων ΑΕΙ και του κράτους), των πρυτάνεων (που πουλάνε επανάσταση) και του υπουργείου (που απειλεί (!) ότι θα εφαρμόσει το νόμο), καλά κρατεί. Οι μειοψηφίες της αριστεράς συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο, περιμένοντας να επιστρατεύσει η κυβέρνηση τους υπαλλήλους για να ξεκινήσουν την “επανάσταση” και τις καταλήψεις.

Είναι άραγε αυτό ένα σεξιστικό σχόλιο; Μήπως είναι απλά ένα καλαμπούρι; Με βάση τις συζητήσεις των τελευταίων ημερών δεν είμαι σίγουρη τι από τα δυο. Ένα καλαμπούρι κάνει το παιδί. Τι θέλουν οι φεμινίστριες και όσες φλερτάρουν με τα επιχειρήματά τους; Να φιμώσουν το παλικάρι; Και το κάθε παλικάρι; Ο σεξισμός δεν είναι καλαμπούρι.