Του Δημήτρη Ψυχογιού | Athens Voice

Έστειλα σήμερα το πρωί αίτημα φιλίας μέσω του Facebook στον Λάμπρο Φουντούλη, πατέρα του Γιώργου Φουντούλη του μέλους της Χρυσής Αυγής που δολοφονήθηκε την περασμένη Παρασκευή από άγνωστους, προφανώς ακροαριστερούς ένοπλους επαναστάτες, μπροστά στα γραφεία του κόμματος στο Ηράκλειο Αττικής. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω απέναντι στο εμφύλιο μίσος που καλλιεργεί η μαύρη Αριστερά, αυτή που εκπροσωπείται από τη δήλωση «Δεν θλίβομαι το ίδιο με τον φόνο ενός φασίστα και ενός αντιφασίστα. Αυτή είναι η πολιτική μου και δεν την αλλάζω. Ούτε με δολοφονίες» (εδώ). Σε τι διαφέρει άραγε αυτή η αριστερή δήλωση από τη δεξιά δήλωση «Δεν θλίβομαι το ίδιο με τον φόνο ενός μετανάστη και ενός Έλληνα»;

Φίλες και φίλοι,

Τα γεγονότα ορισμένες φορές μάς αιφνιδιάζουν με τρόπο δραματικό. Είχαμε προγραμματίσει να βρεθούμε εδώ, απόψε, να συζητήσουμε για τα προβλήματα ναζιστικής βίας και πώς τα αντιμετωπίζουν ή θα μπορούσαν να τα αντιμετωπίσουν οι τοπικές αλλά και οι ευρύτερες κοινωνίες, αλλά

Του Νικόλαου Χριστοδουλάκη | AthensVoice

Είναι οκτώ πλέον οι εβδομάδες που το Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι παράλυτο, ακρωτηριασμένο και απολύτως ανύπαρκτο εξαιτίας μιας απεργίας –δικαίας κατά ένα μέρος– μιας ομάδας εργαζομένων σε αυτό.

Μιας απεργίας που λειτούργησε ως ντόμινο και ξεσήκωσε τους φοιτητές σε καταλήψεις, τους πανεπιστημιακούς δασκάλους σε απεργίες, τις πρυτανικές αρχές σε προσφυγές στη δικαιοσύνη και τον Υπουργό Παιδείας σε …επίδειξη ικανοτήτων φάλτσου μονωδού επαρχιακής όπερας.

Ας το παραδεχτούμε. Καθείς κουβαλά το δικό του σταυρό. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία. Για τον εαυτό του είναι μεγάλος. Τέλος. Το ζόρι του καθενός το σεβόμαστε. Απλά και τίμια. Σήμερα, θα σας μιλήσω για το δικό μου. "Μεγάλωσα" πολλά παιδιά ως δάσκαλος. Η μεγάλη μου αγωνία και ο μεγαλύτερος εφιάλτης ήταν να μεγαλώσω ένα δικό μου. Δεν το ήθελα ποτέ. Δεν το σκεφτόμουν. Ούτε καν ως αίσθηση αθανασίας.

Γράφει ο Κώστας Ρεσβάνης | Protagon

«Τιμάει τα παντελόνια που φοράει. Όχι σαν τις υπόλοιπες αδελφές που μας κυβερνάνε», «Αυτός έχει α@@@@δια, οι άλλοι τι έχουνε;» Δύο από τα πιο ήπια σχόλια των διαχρονικά αγανακτισμένων που αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο κάτω από το ρεπορτάζ της παρέλασης στη Στυλίδα, το βασίλειο του δημάρχου Απόστολου Γκλέτσου. Ο πρώην ηθοποιός έστησε μια παράσταση με πρωταγωνιστές και κομπάρσους, κατέβασε με το έτσι θέλω από την εξέδρα τους πολιτικούς της περιοχής και ανέβασε στη θέση τους παλαιούς πολεμιστές.

Τον Μάρκο Σεφερλή δεν τον είχα δει ποτέ επί σκηνής. Όταν έπεφτα τυχαία πάνω σε αναμετάδοση θεατρικής του παράστασης στον ANT1, βιαζόμουν να αλλάξω κανάλι. Ένιωθα πως τα εγκεφαλικά μου κύτταρα ήταν απροστάτευτα μπροστά στη λάβα κακογουστιάς που ανάβλυζε ορμητικά από την τηλεόραση. Τόσα χρόνια, απορούσα γιατί ο κόσμος συνέρεε κατά χιλιάδες στις επιθεωρήσεις που ανέβαζε στο Περοκέ και, το βασικότερο, αδυνατούσα να καταλάβω πώς κατόρθωσε να ζωντανέψει ξανά το εγκαταλελειμμένο Δελφινάριο. Βέβαια, οι αφ’ υψηλού απορίες μου δεν στάθηκαν ικανές να με προστατέψουν από την επιδημία του «χα χα, καλό ε;». Ως έφηβος, μπορεί και λίγο μεγαλύτερος, μόλις έλεγα μια υπερατλαντική κρυάδα, σαν κι αυτές που καμωνόμουν ότι σιχαίνομαι στις εκπομπές του, όρθωνα με μανία τους δείκτες και πάσχιζα να τον μιμηθώ.