Ένα κεντροαριστερό μανιφέστο   Από τον ΜΑΝΟ ΜΑΤΣΑΓΓΑΝΗ Τάσος Γιαννίτσης, Η Ελλάδα στην κρίση, Πόλις, Αθήνα 2013, σελ. 275 1. Η ουτοπία της Μεταπολίτευσης (και το αναπόφευκτο τέλος της) Το 1975, ένα μόλις χρόνο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το εθνικό εισόδημα της Ελλάδας (ανά κάτοικο, σε όρους ίσης αγοραστικής δύναμης) ήταν ίσο με το 88,5% του μέσου εισοδήματος των 15 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέχρι το 2004 (δηλαδή πριν την διεύρυνση προς τις χώρες του πρώην «Ανατολικού μπλοκ», συν Μάλτα και Κύπρο). Με άλλα λόγια, το βιοτικό επίπεδο του μέσου Έλληνα ήταν μόλις 11,5% χαμηλότερο από αυτό του μέσου Δυτικοευρωπαίου. Όπως είναι γνωστό, εκείνη περίπου την εποχή, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, υπό το βάρος των πετρελαϊκών κρίσεων, εξαντλείται η «Χρυσή Τριακονταετία» των απρόσμενα υψηλών ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης που είχε ξεκινήσει την επαύριο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έκτοτε η ευρωπαϊκή οικονομία συνεχίζει μεν να αναπτύσσεται, αλλά με αισθητά χαμηλότερες επιδόσεις από ό,τι πριν.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου | Καθημερινή

Εδώ και μερικές ημέρες, μου συμβαίνει κάτι άκρως δυσάρεστο. Προσπαθώντας να ξυπνήσω το πρωί, πίνοντας τον ένα καφέ μετά τον άλλο, ή να χαλαρώσω το βράδυ από τον «κάματο της ημέρας», με το πανάρχαιο εργαλείο του Διονύσου που, όπως λέει ο Κάδμος στις «Βάκχες», χρησιμεύει για να αναπαύει τους θνητούς, στο καθιστικό εισβάλλουν διάφοροι απρόσκλητοι. Είναι άγριοι και ασχημονούν γενικώς. Φωνάζουν, κλωτσούν, φτύνουν, βρίζουν, απειλούν και ας τους έχουν περάσει χειροπέδες κάτι άλλοι που τα πρόσωπά τους είναι σκεπασμένα με κουκούλες. Και ας τους πηγαίνουν πέρα-δώθε με κάτι μεγάλα αυτοκίνητα με σκοτεινά τζάμια.

Γράφει η Άννα Δαμιανίδη | Protagon

Πήγα στην έκθεση του μεταπτυχιακού του γιου μου στην Πολεοδομία, στο UCL, ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στη διεθνή κατάταξη. Οι περισσότεροι ξένοι φοιτητές είναι Κινέζοι, δεύτερη ξένη ομάδα είναι οι Έλληνες. Στο προπτυχιακό είναι λιγότεροι, αλλά πάλι σε μεγάλη αναλογία, όπως σε όλη τη Βρετανία. Είναι περίεργο πώς προσαρμόζονται σε ρυθμούς εντατικής δουλειάς, και το ευχαριστιούνται κιόλας, παιδιά που οι παλιοί συμμαθητές τους κλείνουν τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα «κατά της εντατικοποίησης». Ή, μάλλον, δεν είναι περίεργο. Στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη δυστυχία των νέων είναι η αδράνεια, και ξεφεύγοντας από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τη γλιτώνουν σε μεγάλο βαθμό.

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές | Athensvoice

Το πρώτο κάλεσμα για την Πλατεία Συντάγματος έγινε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Οι διαμαρτυρίες θα ήταν σιωπηλές, χωρίς πανό και κομματικά συνθήματα. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, και επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά ότι το Μέσον δεν είναι το μήνυμα. Ο παλιός κόσμος πήρε πάλι την κατάσταση στα χέρια του. Συνήθιζα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά να ανεβαίνω τη Σταδίου μέχρι την πλατεία. Έβλεπα τι συνέβαινε αλλά δεν ήθελα ακόμα να το παραδεχτώ. Είχα γράψει μάλιστα ένα άρθρο για να δικαιολογήσω την κατάσταση, περισσότερο στον εαυτό μου: Κάπως έτσι, έλεγα, πολιτικοποιείται ο κόσμος, σιγά σιγά, στο δρόμο. Μέχρι να βρει το δρόμο του.

Του Παντελή Μπουκάλα | Καθημερινή

Όσοι επέμεναν επί χρόνια (πριν ακόμα οι χρυσαυγίτες εισβάλουν στη Βουλή όχι με τα τεθωρακισμένα του έρωτά τους, αλλά με πολιορκητικό κριό τη λαϊκή ψήφο) ότι αντιμετωπίζουμε συμμορία και όχι ένα τυπικό νεοφασιστικό κόμμα χαίρονται φυσικά με την εξάρθρωση της συμμορίας, ταυτόχρονα, όμως, παραξενεύονται και ανησυχούν. Παραξενεύονται διαπιστώνοντας ότι ξαφνικά, σαν να γύρισε ένας διακόπτης ή να δόθηκε εντολή απελευθέρωσης συνειδήσεων και αισθημάτων, πλημμύρισε άφοβους αντιφασίστες το κομματικο-πολιτικό μας σύστημα και ατρόμητους αντιναζιστές ο χώρος των ΜΜΕ. Ξενίζονται, δηλαδή, από το γεγονός ότι η σιωπή, η αδιαφορία, η ανοχή και η συγκάλυψη έδωσαν ταχύτατα τη θέση τους στους υψηλότατους καταγγελτικούς τόνους, που δεν τους λείπει η αναιδής αυτοηρωοποιητική διάσταση.

1. Κάνοντας αστειάκια και ειρωνικά σχόλια όχι για όσα λέει, αλλά για την εμφάνιση της κόρης του Μιχαλολιάκου αποδεικνύεις ότι έχεις τα ίδια μυαλά με αυτήν

2. Φωνάζοντας στην αντιφασιστική κατά της βίας διαδήλωση «ο λαός δεν ξεχνά τους φασίστες τους κρεμά» και «φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες» αν δεν το έχεις καταλάβει παρουσιάζεις ίδιο σουρεάλ θέαμα με αυτό που παρουσιάζει ο Μιχαλολιάκος όταν μιλάει κατά της «κατοχικής κυβέρνησης» χαιρετώντας ναζιστικά.

Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης | Καθημερινή

Καθένας μπορεί να έχει οποιαδήποτε άποψη για τη Χρυσή Αυγή. Μπορεί, λογικά, να τη θεωρεί εγκληματική, αλλά από νομική άποψη το ναζιστικό αυτό μόρφωμα δεν είναι «εγκληματική οργάνωση». Είναι κόμμα που έχει τα προνόμια και τις υποχρεώσεις των υπολοίπων του ελληνικού Κοινοβουλίου. Το γεγονός όμως ότι είναι κόμμα δεν σημαίνει ότι στις τάξεις του δεν υπάρχουν εγκληματίες. Ούτε ότι αυτοί οι πιθανώς εγκληματίες δεν έχουν στήσει εγκληματική οργάνωση. Αυτό μπορεί να συμβεί και στα καλύτερα κόμματα, πόσω μάλλον σε ναζιστικά μορφώματα που αποθεώνουν την παράνομη βία.

Γράφει η Αγγελική Σπανού

«Δεν άφησαν πεπονόφλουδα που τους πετούσε η ντόπια ή η ξένη αντίδραση που να μην την πατήσουν. Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστοχίες της ηγεσίας του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα, δεν θα χρειαζόταν τόμους χειρογράφων με σοβαρές αναλύσεις. Θα του αρκούσαν μερικά χειρόγραφα για να γράψει ένα μικρό χιουμοριστικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες». Δυστυχώς, οι γκάφες των ομοφρόνων μου κατέστρεψαν ένα πανίσχυρο προοδευτικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκαετίες πίσω» (Ηλίας Ηλιού, 1981).

Γράφει η Γεωργία Πανοπούλου | Athensvoice

Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο βίντεο με απόσπασμα από το μήνυμα που απηύθυνε στο φεστιβάλ της ΚΝΕ-Οδηγητή η κολομβιανή οργάνωση FARC, στις 21 Σεπτεμβρίου.

Η μαρξιστική-λενινιστική ένοπλη αντάρτικη οργάνωση FARC, Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, ιδρύθηκε το 1964. Από τότε έχει αιματοκυλήσει την Κολομβία σε έναν εμφύλιο πόλεμο διάρκειας ήδη πενήντα ετών (υπάρχουν κι άλλες αντίστοιχες ομάδες). Είναι χαρακτηρισμένη τρομοκρατική οργάνωση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ και άλλες δυτικές και δημοκρατικές χώρες, όπως και από την ίδια την κυβέρνηση της Κολομβίας.

Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου | Protagon

«Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ιστορία». Ένα γαλλικό γνωμικό που έμαθα πρόσφατα και από τότε έχει κολλήσει στο μυαλό μου σαν πλοκάμι. Ό,τι και να σκέφτομαι, ό,τι και να κάνω αυτές τις μέρες, η φράση σκάει σαν ζονγκ. Πρέπει να τη λύσω ή, τουλάχιστον, να την ελέγξω, αλλιώς ούτε αυγό δεν μπορώ να τηγανίσω.