Πριν πάει στο εργοστάσιο, μπορεί να είχε φτιάξει πρωινό για τα παιδιά της. Δεν θα ήταν εκεί όταν θα ξυπνούσαν για το σχολείο, αλλά θα ένιωθαν, έτσι, τη φροντίδα της. Ισως θα πρόλαβε να νοιαστεί και για τον πατέρα της ή τη μητέρα της, αν το χρειάζονταν. Να τους βοηθήσει να σηκωθούν, να πλυθούν, να πάρουν τα φάρμακά τους – οτιδήποτε. Φαγητό για το μεσημέρι θα είχε ετοιμάσει από το βράδυ. Αλλωστε, το Σαββατοκύριακο οι περισσότερες σκληρά εργαζόμενες μητέρες μαγειρεύουν διάφορα που τα συντηρούν στην κατάψυξη, γιατί μέσα στην εβδομάδα δεν υπάρχει χρόνος ούτε ενέργεια.
Δεν θα της είχε πάρει πολλή ώρα να ετοιμαστεί για να πάει στη δουλειά. Μια εργάτρια σε εργοστάσιο δεν χρειάζεται ούτε προσεγμένο μακιγιάζ ούτε layering στο ντύσιμο. Τα μαλλιά, όμως, αν ήταν μακριά, θα έπρεπε κάπως να τα περιποιηθεί για να μην την ενοχλούν ανεβοκατεβάζοντας κουτιά στα ράφια και σπρώχνοντας καλάθια με ρόδες.
Με περίπου δέκα χρόνια προϋπηρεσίας και δύο παιδιά, το ημερομίσθιο φτάνει στα 53 ευρώ και το ωράριο, πολύ πρωινό, βολεύει, γιατί τελειώνει μαζί με το σχολείο. Το μόνο πρόβλημα, συνήθως, είναι ο πόνος στη μέση, γιατί οι κήλες από τα βάρη προκαλούν οσφυαλγία, ισχιαλγία και, γενικά, ταλαιπωρία. Φυσικοθεραπείες, πιλάτες και τα σχετικά που προσφέρουν ανακούφιση κοστίζουν.
Σε μερικά χρόνια τέτοιες δουλειές μπορεί να γίνονται, βασικά, από ρομπότ. Στην Κίνα, ήδη, σε εργοστάσια κατασκευής αυτοκινήτων οι άνθρωποι έχουν αντικατασταθεί από μηχανές, ενώ οι τουρίστες ξαφνιάζονται όταν στην πόρτα του δωματίου το πακέτο φτάνει από ανθρωπόμορφο ντελιβερά χωρίς δέρμα και αίμα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα κατατάσσεται ανάμεσα στις 4 ασφαλέστερες χώρες της Ε.Ε., καταγράφοντας από τα χαμηλότερα ποσοστά θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων (0,58 νεκροί ανά 100.000 εργαζόμενους). Το μυστικό της δήθεν επιτυχίας είναι ότι καταγράφεται μόλις το 30%-40% των πραγματικών ατυχημάτων (επίσης Eurostat).
Υπάρχει και άλλο «μυστικό»: Σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια και Υγεία στην Εργασία (ΕU-ΟSΗΑ), το 98% της αιτίας θανάτου στην εργασία οφείλεται σε επαγγελματική ασθένεια, αλλά στην Ελλάδα δεν δηλώνονται και δεν καταγράφονται επαγγελματικές ασθένειες.
Στην ταινία «On Falling» (Σε Πτώση – 2024) της Λάουρα Καρέιρα, η Aurora, μια Πορτογαλίδα μετανάστρια, που εργάζεται ως επιλογέας αποθήκης σε ένα τεράστιο κέντρο διανομής στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, χάνει την ευκαιρία να αλλάξει δουλειά για κάτι καλύτερο, όταν στη συνέντευξη για την πρόσληψη την ρωτούν τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο της. Η αυθόρμητη απάντησή της είναι ότι βάζει πλυντήριο και μετά από κάποια λεπτά αμηχανίας και φόρτισης λόγω της συνειδητοποίησης ότι έκανε λάθος, περιγράφει, αδέξια, ένα φανταστικό ταξίδι στις Μπαχάμες, για να φανεί πιο ενδιαφέρουσα και πιο «κανονική».
Οι εργαζόμενες στην μπισκοτοβιομηχανία στα Τρίκαλα που απανθρακώθηκαν στο υπόγειο, το πιθανότερο είναι ότι δεν είχαν δει την ταινία και ότι, αν την έβλεπαν, θα ταυτίζονταν εύκολα με τη μελαγχολική Πορτογαλίδα συνάδελφό τους που, τελικά, δεν βρίσκει διέξοδο.
Πηγή: kathimerini.gr
