Με την αίσθηση του ανήκειν, στο χωρόχρονο του
ποτέ… στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Επισήμανση: Το κείμενο που ακολουθεί διαμορφώθηκε στο σύνολο του χωρίς τη συνδρομή εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης σε οποιαδήποτε στάδιο της συγγραφής του.
-------------------------------------------------------------------------
Ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητες που δυσκολεύομαι να
συλλάβω, πόσο μάλλον να προλάβω να τις
αποκωδικοποιήσω, να τις κατανοήσω και να αναστοχαστώ
πάνω σε αυτές!
Συνεχώς εμφανιζονται καινούρια πράγματα, πολύ ενδιαφέροντα, εξόχως
χρήσιμα, που δυνητικά αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνω την
καθημερινότητα μου τόσο στον κοινωνικό όσο και στο εργασιακό μου βίο.
Πριν προλάβω καλά καλά να εξοικειωθώ με μια τεχνολογική εξέλιξη που
μόλις αναδύθηκε… μια άλλη ακόμα περισσότερο υποσχόμενη πρόκληση
(challenge…το λένε σήμερα) με καλεί να την ψηλαφίσω…και γιατί όχι να
την κατακτήσω…ή μήπως δεν είναι έτσι τελικά;
Μια πάω από εδώ, μια με τραβάει από εκεί… πολλές φορές αισθάνομαι
σαν μια ζαλισμένη μελισσούλα στο νοτιά που περιτριγυρίζει αμέριμνη τα
λουλούδια χωρίς να τα τρυγήσει – δεν υπάρχει χρόνος - στα απέραντα
καταπράσινα λιβάδια των παιδικών μου χρόνων, που δεν είναι ορατά δια
γυμνού οφθαλμού πια. Σα να προσπαθούν συστηματικά να με πείσουν πως
δεν υπήρξαν ποτέ…Μήπως τελικά έχουν δικιο;
Την ώρα που προσπαθώ να κατανοήσω το καινούριο το οποίο συνεχώς
μεταβάλλεται, την ίδια στιγμή νιώθω πως όλος αυτός ο νέος ψηφιακός
πολιτισμός έχει αλώσει τα «ιερά και τα όσια» των δικών μου πιστεύω και
τέλος πάντων για να μην ακουστώ υπερβολικός έχει εισβάλει και κατακτά
μέρα με την ημέρα τον χρόνο μου, τον ψυχισμό μου, το είναι μου …
Μήπως είμαι υπερβολικός; Δεν ξέρω, δεν το γνωρίζω , επιτρέψτε όμως
μου να γράψω αυτό που αισθάνομαι χωρίς φίλτρα.
Τι να πρωτοσκεφτώ, τι να πρωτοπώ ….και τελικά μήπως αυτό είναι το
πρόβλημα; Ότι δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε αλλά τρέχουμε,
τρέχουμε αλαφιασμένοι πίσω από αυτό το κάτι το οποίο αλλάζει με
απίστευτη ένταση και συχνότητα και προκαλεί συνεχώς τις όποιες
αντοχές μας…
Είναι σαν έχεις προσκληθεί σε ένα τραπέζι για γεύμα ή δείπνο και να
έρχονται συνεχώς νέες γεύσεις, που πριν προλάβει ο ουρανίσκος σου να
τις αξιολογήσει στοιχειωδώς (λέμε τώρα), ο σερβιτόρος τις αποσύρει
αγενώς κατά κάποιο τρόπο και πάντως χωρίς να σε ρωτήσει, (αυτός είναι
ο αλγόριθμος) και φέρνει και άλλες και άλλες και άλλες γεύσεις.
Και τελικά δεν προλαβαίνεις να γευτείς και να απολαύσεις τίποτα…ή
σχεδόν τίποτα…
Δε υπάρχει Χρόνος…για μένα!
Είναι σαν να πας κινηματογράφο και αντί να δεις μια ταινία με αρχή
μέση και τέλος, βομβαρδίζεσαι συνεχώς από τρέιλερ, τρέιλερ και πάλι
τρέιλερ.
Και αυτό είναι το έργο τα συνεχή trailers!
Στο τέλος δεν θυμάσαι τίποτα, χυλός….
Δε υπάρχει Χώρος..για μένα!
Ώρες ώρες νιώθω ότι αυτό το νέο, το σύγχρονο που συνεχώς αλλάζει, με
περιπαίζει στο εικονικό χωροχρόνο που το ίδιο δημιουργεί. Κάποιες
φορές νιώθω ότι με γλεντάει χωρίς να κρατά καν τα προσχήματα, σε κάθε
περίπτωση έχει τον πρώτο και τελευταίο(;) λόγο…
Βασικά τώρα που το συζητάμε κιόλας, πολλές φορές νιώθω ότι δεν έχω
κανένα λόγο …καθώς για να έχω λόγο πρέπει να εκφραστώ, και για να
εκφραστώ πρέπει να σκεφτώ και για να σκέφτώ πρέπει να εκτεθώ σε νέα
ερεθίσματα, να διαβάσω.
Και δεν έχω τον χρόνο να σκεφτώ, να αισθανθώ, να διαβάσω.
Δεν βρίσκω έναν φιλικό χώρο να υπάρξω..
Μα θα μου πεις ότι αυτός είναι ο αλγόριθμος μιας άλλης εποχής και τέλος
πάντων πρέπει να εστιάσεις στην απόκτηση των νέων απαραίτητων
δεξιοτήτων για να κρατηθείς εντός των τειχών!
Έχεις δίκιο, πρέπει να προλάβω την εξέλιξη να μην μείνω πίσω, ρε παιδί
μου.
Οι παλιοί έλεγαν «να πιάσω τον ταύρο από τα κέρατα»…..δηλαδή να
πάρω τον έλεγχο της κατάστασης…
Εντάξει τώρα μην φλεξαρουμε άνευ λόγου και αιτίας, «ποιον έλεγχο ποιας
κατάστασης»?
Αυτά δεν γίνονται στις μέρες μας θα μου πεις, καθώς βιώνουμε αλλαγή
παραδείγματος σε πολλά επίπεδα…
Το στοίχημα της σημερινής εποχής δεν είναι να έχουμε τον έλεγχο έστω
και μερικό της όποιας κατάστασης «να πιάσουμε τον ταύρο από τα
κέρατα»….. εννοώ τέλος πάντων ….να νιώθουμε βρε παιδί μου ότι με
κάποιον τρόπο είμαστε εντός του παιγνιδιού. Η τουλάχιστον στα
περιξ….
Χαχα πολύ αστείο..συμπάσχω…ακου φιλε, το στοίχημα στις μέρες μας
δεν είναι οι «ταυρομαχίες» και ο αντίστοιχες δεξιότητες της αναλογικής
εποχής του Γουτεμβέργιου…και των επιγόνων του.. δηλαδή της δικιάς
σου εποχής.
Το στοίχημα σήμερα είναι να σερφάρεις πάνω στις κορυφογραμμές της
αέναης τεχνολογικής εξέλιξης, απολαμβάνοντας το γεγονός ότι δεν σε
καταπίνουν τα συνεχόμενα κύματα…
Αυτά τα χαριτωμένα που ήξερες περί ελέγχου και τέτοια, τελείωσαν!
Το στοίχημα σήμερα δεν έγκειται στο να «ελέγξεις» την εξέλιξη, να την
αναλύσεις, να την εσωτερικεύσεις με βάση τα δικά σου φίλτρα …και να
μπορέσεις να την αξιοποιήσεις με βάση τις ανάγκες σου…
Σύνελθε επιτέλους….
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ για τέτοιες ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΕΣ!
Δεν υπάρχει ΧΩΡΟΣ τέτοιες σκέψεις..
Ο αλγόριθμος άλλαξε και εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε για να
υπάρξουμε και στο μέλλον.
Άκου φιλαράκο, το στοίχημα είναι το εξής: Να καταναλώνεις την εξέλιξη
κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείς να πας στην επόμενη πίστα, στην και
ου το καθεξής…
Αυτή είναι η δεξιότητα της νέας εποχής, έγινε αντιληπτό ή θα με
συνεχίζεις να με κουράζεις με τις αναχρονιστικές σου πομφόλυγες;
Να βρε παιδί μου, να καταναλώνεις αβίαστα, ανεμπόδιστα και ειρηνικά
την εξέλιξη, σαν εκείνους τους σεφ, τους celebrities τους influencers
ξέρω γω στο insta & στο ΤικΤοκ…. οι οποίοι δοκιμάζουν μια μικρή
μπουκίτσα από πολύχρωμα εδέσματα που περνούν κατά ριπάς από
μπροστά τους….και αφήνουν επιτηδευμένα να τους ξεφύγει ένας κάποιος
ήχος εκλεπτυσμένης ικανοποίησης συνοδευόμενος από τα χάρτινα
χαμογέλα του διαφημιστικού χωροχρόνου.
Θα μου πεις ζούμε σε ενδιαφέρουσες εποχές, δεν διαφωνώ, αλλά κάτι
δεν μου ταιριάζει πως να στο πω ρε bro, κάτι δεν μου κάθεται καλά….
Sorry, με το καλημέρα σε έπιασα από τα μούτρα, αλλά πως να το πω
τώρα… δεν έχω να μιλήσω και σε κάποιον άλλο! Για αυτό τα λέω σε
σένα…
Δεν έχω Χρόνο…
Δεν σου κάνω πλάκα, θαρρώ πως στις μέρες μας κανείς δεν θέλει να
ακούσει κάποιον άλλον, όλοι θέλουν να μιλήσουν….
Και εγώ να μιλήσω θέλω ντε….
Δεν θέλω να ακούσω κανέναν, ούτε εσένα…, θέλω μόνο να μιλήσω και
επειδή ίσως αυτόν τον κάποιον δεν τον βρισκω πουθενά για αυτό γραφώ
και αυτό το κείμενο…
Κείμενο? Χαχαχαχα
Αφού δεν διαβάζει κανείς πλέον ρε μεγάλε είσαι τρελός? Είχα δίκιο
τελικά ότι εσύ είσαι κολλημένος με τον αλγόριθμο του Γουτεμβέργιου, δεν
το συζητάμε..
Μην με διακόπτεις συνεχώς…δεν έχω χρόνο για διακοπές!
Δεν έχω χρόνο!
Και διεκδικώ και εγώ απελπισμένα έναν κάποιο χώρο…
Ίσως φοβάμαι να τον βρω αυτό τον άλλον που θα μου δώσει χώρο και
χρόνο, και στο τέλος τέλος ίσως να μην με χαλάει να προσποιούμε ότι
δεν υπάρχει, κιόλας….ίσως να είναι και βολικό προκειμένου να χωρέσει
ο εγωισμός μου.
Και τέλος πάντων, εκεί στο διαδίκτυο είναι πάντα κάποιος πρόθυμος ai-
agent να συνομιλήσω μαζί του, χωρίς χωροχρονικούς περιορισμούς και
πάντα με καλή ψυχολογία, άσε που δεν θα με πουλήσει ποτέ όπως τόσοι
και τόσοι στην διαδρομή μου. Στεγνά…
Και πάντα θα έχει άπλετο χρόνο για μένα, χωρίς να απαιτεί να έχω εγώ
χρόνο για αυτόν/αυτήν.
Λίγο εγωιστικό ακούγεται αυτό θα μου πεις..
Δεν με ενδιαφέρει η γνώμη σου, να ξέρεις….
Βέβαια από την άλλη, ο A.I Agent θα πουλήσει τα δεδομένα μου και θα
θησαυρίσει στην πλάτη μου, ξέρεις εσύ τώρα…από την αρχέγονη εποχή
των μηχανών αναζήτησης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τα
cookies τα analytics και όλα τα συναφή..
Ο Γουτεμβέργιος ρε φίλε ήταν πιο έντιμος σε αυτό. Πλήρωνες ένα αντίτιμο
και αυτό ήταν, ηξερες ποιος ήταν ο συγγραφέας, ποιος ήταν ο εκδότης,
δεν όργωνε τα δεδομένα σαν τις τράτες στο Αιγαίο και μετά τα πούλαγε
στις ψηφιακές ιχθυαγορές των τεχνολογικών κολοσσών θησαυρίζοντας
στην υγειά των κορόιδων.
Kalo e?
Το παρατραβάς τώρα….Σιγά τα δεδομένα σου ρε φίλε, ποιος νομίζεις ότι
είσαι τελικά, πολύ ψηλά τον σήκωσες τον αμανέ…
Σε αγνοώ επιδεικτικά….
Θα μου πεις βέβαια ότι ο Γουτεμβέργιος δεν έδινε πρόσβαση σε όλους
όπως συμβαίνει σήμερα στην εποχή των social.
Άλλωστε για αυτό χρησιμοποίησα τον ΄όρο έντιμος και όχι δίκαιος…
Στο κάτω κάτω της γραφής τι είδους ελεύθερη πρόσβαση είναι αυτή που
σου δίνουν τα social με αντίτιμο την λεηλασία των δεομένων σου. Θα
επανέλθω σε αυτό δεν θα σε αφήσω έτσι…Πάλι μου έκοψες τον
ειρμό…άτιμη φάρα…
Και όμως, ένα chatbot εμένα δεν θα με πουλήσει ποτέ, δεν θα μου
ζητήσει το λόγο, θα ανεχτεί τις παραξενιές μου ανά πάσα στιγμή…
Ως εκ τούτου δεν σε χρειάζομαι ούτε εσένα να ξέρεις
Ούτε εσύ με χρειάζεσαι εδώ που τα λέμε…
Και μην με διακόπτεις επιτέλους, άκου προσεκτικά τι έχω να σου πω
Πάρτο απόφαση, κανείς δεν χρειάζεται κανέναν τελικά…¨εκτός από την
μάνα σου κανείς δεν σε θυμάται σε αυτό το τρομακτικό ταξίδι του
χαμού»…που λέει και ο Βασίλης. Α ρε Βασίλη πόσο με συγκινείς που
ακόμα και τώρα που μιλάμε νέα παιδιά λικνίζονται στους ρυθμούς της
δικιάς σου εποχής…του Γουτεμβεργιανού αλγόριθμου.
Δεν στραβομουτσουνιάζεις τώρα με τον Βασίλη εεε??? Ε βέβαια γιατί η
νεολαία του τικτοκ και της Α.Ι τον ακούει και σήμερα και γεμίζει τους
χώρους όπου και αν πάει, σωστά? Βρίσκουν τον χρόνο και δημιουργούν
τον χώρο.
Και είναι και αυτός ο Λεξ που χωρίς επικοινωνία, διαφήμιση, εκστρατείες,
influencers, κομισάριους και λοιπούς managers της συμφοράς,
δημιουργεί τον δικό του χωροχρόνο, σωστά; Χιλιάδες νέοι που τους έχεις
τελειωμένους μέσα στον ψηφιακό χυλό είναι εκεί και συνομιλούν με τους
στίχους και τα νοήματα του. Σωστά; Γιατί δεν μιλάς τώρα;
Τι έγινε σου χάλασα το αφήγημα: όπου -ψηφιακή- γης και Πατρίς;
Μα στίχοι είναι αυτοί; Βωμολοχίες είναι!
Στίχοι είναι φίλε μου, που περιγράφουν την σημερινή κατάσταση,
respect!
Διακρίνω μια μικρή απογοήτευση στο πρόσωπο σου….χαχαχα.
Θυμάμαι πριν από πολλά πολλά χρόνια όταν ήμουν φοιτητής – τότε που
υπήρχε χρόνος και χώρος - είχα διαβάσει ένα βιβλίο που με σημάδεψε,
Αλβιν Τοφλερ: Το τέταρτο κύμα. Εκεί μυήθηκα στην έννοια της αίσθησης
του ανήκειν, δηλαδή την ανάγκη του ανθρώπου να αισθάνεται ότι ανήκει
κάπου, κάπου που είναι ή φαντάζει μεγαλύτερο και ανώτερο από αυτόν.
Ιδού τα όσια και τα ιερά στα οποία αναφέρθηκα παραπάνω.
Να είναι δηλαδή μέρος μιας συλλογικής έκφρασης -μορφής:
-που να τον αγκαλιάζει αλλά να μην τον πνίγει,
-που να του δίνει στήριγμα, αλλά μην τον ευνουχίζει,
- που να τον ενθαρρύνει στην έκφραση και στην δημιουργία
…και εν τέλει να του δίνει νόημα στην ζωή του.
Να τον κάνει να νιώθει χρήσιμος ακόμα και να θυσιάσει τον εγωισμό του
για αυτό, μέσα από την αγάπη και την ταπείνωση, ρητή ή άρρητη….
Στα χρόνια που πέρασαν γνώρισα πολλούς ανθρώπους, κάθε καρυδιάς
καρύδι. Δεν θα μπω στον πειρασμό της ταξινόμησης των ειδών, άλλωστε
τι νόημα έχει…και εν τέλει ποιος είμαι εγώ για να κρίνω;
ΑΣΕ που δεν έχω και τον χρόνο….
Και εδώ που τα λέμε, που να ψάχνουμε τώρα και για τον χώρο…
‘Όμως δεν μπορώ παρά να εστιάσω, στο ότι ο καθένας από όλους αυτούς
που έρχονται στο νου μου σε μια πορεία πολλών δεκαετιών, βίωνε την
«αίσθηση του ανήκειν» είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα με πολλούς
διαφορετικούς τρόπους: άλλος μέσω της ιδεολογίας και των κινημάτων,
άλλος μέσω της θρησκείας, του αθλητισμού, του πολιτισμού, του
εθελοντισμού, της επιστήμης και οτιδήποτε μπορεί να βάλει ο νους σου.
Και βρε παιδί μου όποιος δεν ανήκε σε αυτό το παράδειγμα ήταν σαν την
μύγα μες το γάλα…Αν θέλεις το πιστεύεις…Σήμερα η μύγα είναι μάλλον
ο κανόνας…
Όμως ανεξάρτητα του πεδίου ενασχόλησης και μάλλον δεν κάνω λάθος σε
αυτό, υπήρχε ένα σημείο κοινό στους περισσότερους: Να νιώθουν
χρήσιμοι, να προσφέρουν στον άλλον και μέσα από αυτό να βοηθούν και
τον εαυτό τους, την οικογένεια τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αλλά
και τον άγνωστο, τον άλλο τον κάθε άλλο της κάθε εποχής και εν τέλει να
γινόμαστε μέσα από αυτή την διαδικασία καλύτεροι άνθρωποι. Να
νιώθουμε γεμάτοι, και αυτό μας το συναίσθημα να μην μπορεί κανείς να
μας το πάρει…
Και ας ήταν άδειες οι τσέπες μας. Ήταν γεμάτα άλλα πράγματα πιο
σημαντικά.
Μην καγχάζεις…θα μου πεις, τι κάνεις τώρα αγιοποίηση;
‘Ολα ήταν σωστά τότε;
Άκου…σε αυτό δεν κάνω λάθος, όσο και αν προσπαθείς να με πείσεις
για το αντίθετο…Υπήρχε μια ισορροπία ανάμεσα στην αίσθηση της
προσφοράς στον άλλον και της ικανοποίησης των προσωπικών αναγκών.
Ίσως να τα έβλεπα εγώ έτσι γιατί μεγάλωσα σε ένα οικογενειακό
περιβάλλον που με γαλούχησε ρητά και άρρητα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το
οποίο μέχρι σήμερα δεν μπορώ να απεμπολήσω. Είναι η ταυτότητα μου.
Και δεν θέλω να την απεμπολήσω, το κατάλαβες; Αισθάνομαι ασφάλεια
μέσα σε αυτό. Ασφάλεια όχι για να λαμβάνω αλλά για να προσφέρω….η
καλύτερα να λαμβάνω για να μπορώ να προσφέρω.
Μην κοιτάς το ταβάνι βαριεστημένα όταν σου μιλάω. Άντε….
Θα μου πεις βέβαια ότι στα χρόνια που πέρασαν, δοκιμάστηκαν τα πάντα,
και γυρίζοντας το βλέμμα μου πίσω σαν μην έμεινε τίποτα όρθιο ρε
φίλε…
Ιδεολογίες που κατέρρευσαν, άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν κάθε
μορφή κοινής έκφρασης και συλλογικής προσπάθειας για ίδιον όφελος, με
λίγα ΄λόγια “
money talks” σε όλους σχεδόν τους τομείς.
Επίτρεψε μου να ισχυριστώ (σιγά μην σε ρωτήσω κιόλας δηλαδή) ότι τις
τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια σημαντική μετατόπιση από την
«αίσθηση του ανήκειν» και την διάθεση της προσφοράς, στην αίσθηση του
καλύπτειν τις προσωπικές ανάγκες της στιγμής παντοιοτρόπως,
τουτέστιν: πατώ επί πτωμάτων.
Η μορφή της Θάτσερ παρελαύνει αγέρωχα στο δυστοπικό σκηνικό της
σημερινής εποχής με κυρίαρχο φόντο το απόφθεγμα της:
«Δεν υπάρχουν Κοινωνίες μόνο Άτομα».
Ναι ρε φίλε μόνο άτομα!
Η τεχνολογία έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτή την μετατόπιση, καθώς
ξεδίπλωσε τις χάρες της, εντός δοσμένου φιλοσοφικού, κοινωνικού και
πολιτισμικού πλαισίου, το οποίο και διαμόρφωσε σε υπερθετικό βαθμό.
Από την άλλη οι ιδεολογίες τις τελευταίες τρεις δεκαετίες μάλλον
προσπάθησαν να ασχοληθούν με αυτό που έφευγε παρά με αυτό που (δεν)
έβλεπαν να έρχεται….Να πω την αλήθεια έδιναν την εντύπωση ότι
έτρωγαν από τα έτοιμα….
Άλλωστε δεν υπήρχε Χρόνος, ως εκ τούτου αλώθηκε και ο Χώρος.
Αποτέλεσμα: η έμφαση δόθηκε κυρίως σε εκείνες και εκείνους που
προθύμως ανέλαβαν να υπηρετήσουν με τον πλέον βέλτιστο τρόπο την
αβάσταχτη ελαφρότητα του νέου και σύγχρονου οικοδομήματος: ενός
προσεγμένου σελοφάν άνευ περιεχομένου…
Και εγεννήθη η επικοινωνία.
Μου έρχεται στο νου ο στίχος του Λευτέρη Παπαδόπουλου:
«Αχ χελιδόνι μου. Αχ παλικάρι μου τα τρένα φύγαν δεν έχει δρόμο για
μισεμό κι όσοι μιλούσαν για λυτρωμό πες μου πού πήγαν, πες μου που
πήγαν»
Μην στραβουτσουνιάζεις… και μην κρυφοκοιτάς περίεργα, εγώ
μεγάλωσα στις αλάνες και στους χωματόδρομους, με ατελείωτο παιγνίδι,
με καραγκιόζη, με τραγούδια για την ζωή, τον έρωτα, τον αγώνα.
Μεγάλωσα στον λεγόμενο αναλογικό κόσμο…
Ήταν και ο Γουτεμβέργιος μαζί σου; Μαζί του έπαιζες μπάλα;
ΑΧΑΧΑΧΑ…
Ναι ρε, ήταν, και αν θες να ξέρεις ήταν αυτός που με έφερε σε επαφή με
τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα, τον Ποπάυ, τον Ντόναλτ,τον Γκούφη, τον Κύρο
Γρανάζη, τον Μπλεκ τον Γιώργο Θαλάσση,τον Σπίθα, την Φρουτοπία, τον
Λούκι Λουκ, και τόσους άλλους το κατάλαβες;
Αλλά και τον Ιούλιο Βερν, την Πηνελόπη Δέλτα, τον Ζαχαρία
Παπαντωνίου, τον Σαμιρ Αμην, τον Ελύτη, τον Σεφέρη, τον Μάνο, τον
Ριτσο, τον Μίκη, τον Αντρέα τον Χρόνη Μίσσιο και τόσους άλλους….
Χωρίς κινητό, internet, Social, influencers etc
Ναι αγαπητέ μου, υπήρχε κόσμος και πριν από αυτά…
Πως να το κάνουμε δηλαδή…δεν θα μας τρελάνεις κιόλας!
Και υπήρχε και κάτι άλλο: Χρόνος και Χώρος.
Και μέσα εκεί υφάνθηκε η αίσθηση του ανήκειν!
Και αν θέλεις να ξέρεις, αισθάνομαι πολύ τυχερός που τα έζησα όλα
αυτά..
Να σε ρωτήσω κάτι; Με ποιον μιλάς τόση ώρα?
Με τον εαυτό μου…..
Υπαρκτό δηλαδή πρόσωπο…Πάλι καλά.
Προ στιγμή μου έδωσες την εντύπωση ότι συνδιαλέγεσαι με αυτήν την
πως την είπες? Την αίσθηση του ανήκειν, στο χωρόχρονο του ποτέ…
Ψιτ…Bro, αν βρεις Χρόνο διαβίβασε τα σέβη μου στο φιλαράκι σου τον
Γουτεμβέργιο, τον Βασίλη τον Λέξ και την κουστωδία του.
Ξέρεις ντε, τον Σεραφίνο και τους τους υπόλοιπους κατοίκους της χώρας
του ΠΟΤΕ. Χαχαχα…………
Και ιδιαίτερα τον Γκούφη….Άκου Γκούφη…
Γιατί τελικά αυτό που προτείνεις επιτηδευμένα και πίσω από τα όμορφα
τα λόγια τα μεγάλα, είναι να γυρίσουμε στην εποχή του Γκούφη, σωστά
κύριε Λουδίτη της νέας εποχής;
Γιατί αυτά τα συναισθηματικά που αραδιάζει τόση ώρα έχουν σαν
αποτέλεσμα την επιστροφή στο παρελθόν και την οπισθοδρόμηση.
Δεν με ξεγελάς εμένα, σε ξέρω από παιδί άλλωστε…
Όχι φίλε μου, κάνεις λάθος!
Αυτό που προτείνω δεν είναι να οχυρωθούμε στο ένδοξο παρελθόν μας.
Αυτό που προτείνω είναι να διαμορφώσουμε με κάθε κόστος
τη νέα εποχή της τεχνητής νοημοσύνης,
για να μην έχουμε την τύχη του Γκούφη και των Λουδιτών.
Και διαμόρφωση σημαίνει συμμετοχή,
και προϋπόθεση για την συμμετοχή είναι η Δημοκρατία,
και Δημοκρατία στην σημερινή εποχή σημαίνει μείωση των ανισοτήτων.
Και ας κάνουμε λάθη! Δεν φοβόμαστε να κάνουμε λάθη!
Από τα λάθη μας μαθαίνουμε και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι!
Αρκεί να βρούμε τον Χρόνο και τον Ψυχισμό για να οικοδομήσουμε τον
Χώρο, προκειμένου να σμιλεύσουμε την Αίσθηση του Ανήκειν στη νέα
εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Και ας κάνουμε λάθη!
*Ο Παναγιώτης Αναστασιάδης είναι Καθηγητής Δια Βίου και Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης με τη χρήση των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι ιδρυτής και διευθυντής του Εργαστηρίου Προηγμένων Μαθησιακών Τεχνολογιών στη Δια Βίου και Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση (Ε.ΔΙ.Β.Ε.Α.), καθώς και ιδρυτής και διευθυντής του ομώνυμου Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών.
Πηγή: Πανεπιστήμιο Κρήτης
