Η είδηση που αφορά τις αποζημιώσεις που καλούνται να πληρώσουν γονείς μαθητών οι οποίοι έκαναν γυαλιά καρφιά το σχολείο τους (καιρός ήταν) και η είδηση στην οποία πρωταγωνιστής είναι ένας καθηγητής ΕΠΑΛ, ο οποίος σε μια μακροσκελή επιστολή αφηγείται απίστευτα γεγονότα τα οποία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν σχολικά περιβάλλοντα στα οποία δεν είναι δυνατόν να γίνει μάθημα και να παραχθεί γνώση!
Δυο ειδήσεις μελαγχολικές, που καταδεικνύουν μια άκρως προβληματική περιρρέουσα ατμόσφαιρα σ έναν ευαίσθητο και ταυτόχρονα καίριο τομέα για μια χώρα, όπως αυτός της εκπαίδευσης.
Ευτυχώς, την ίδια ώρα, έρχεται από τον ίδιο χώρο μια είδηση που βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα. Δεν σε κάνει να ντρέπεσαι, σε κάνει να είσαι υπερήφανος κι ας μην είναι το δικό σου παιδί!
Αναφέρομαι στον Παύλο Κατσιούρα.
Ο Παύλος είναι μαθητής της Ά Λυκείου στο 1ο ΕΠΑΛ Τυρνάβου. Ο Παύλος δεν σπάει με μένος και λύσσα τα θρανία, τις καρέκλες, τα τζάμια στα διαλείμματα. Ούτε απευθύνεται με μαγκιά στον καθηγητή του λέγοντας του: «Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12 όπως όλοι και άντε..»!
Ο Παύλος, λοιπόν, στον ελεύθερο του χρόνο επισκευάζει τα θρανία και τις καρέκλες του σχολείου του! Όπως το διαβάσατε! Δεν θεωρεί το σχολείο ξένο. Δεν θεωρεί τη δημόσια περιουσία υπόθεση άλλων. Πιστεύει πως το σχολείο του είναι προέκταση του σπιτιού του και του αρέσει να το φροντίζει όπως φροντίζει και το σπίτι του! Έχει αγάπη και μεράκι στο να φτιάχνει και να δημιουργεί κι όχι στο να καταστρέφει και να χυδαιολογεί!
Χωρίς αμφιβολία, σημαντικό ρόλο στη εν γένει συμπεριφορά του Παύλου, έχει διαδραματίσει η οικογένεια του και της αξίζουν συγχαρητήρια!
Είμαι σίγουρη πώς δεν είναι μόνο ο Παύλος! Είναι δεκάδες, εκατοντάδες παιδιά, τα οποία αξίζει να βγάλουμε στο προσκήνιο.
Μιλήστε στα παιδιά σας για τον Παύλο ως παράδειγμα προς μίμηση, όχι όμως με όρους ηθικοπλαστικούς γιατί το πιο πιθανό είναι πως δεν θα βρείτε ευήκοα ώτα.
Μιλήστε την γλώσσα των παιδιών. Ξέρω πως δεν είναι για όλους εύκολο, όμως είναι αναγκαίο! Είναι αναγκαίο να προσπαθήσουμε να χρησιμοποιήσουμε τα μοτίβα των παιδιών, τις λέξεις και τους κώδικες τους. Να προβάλουμε το καλό με τρόπο θελκτικό. Όχι με όρους «παλιακούς» που κάνουν τους νεαρούς ακροατές να νιώθουν το χάσμα ακόμη μεγαλύτερο. Με τους δικούς τους όρους και με τα δικά τους μέσα. Με τους δικούς τους κώδικες και με δούρειο ίππο τη μόδα.
Είναι αναγκαίο να κάνουμε το καλό μόδα. Είναι αναγκαίο τουλάχιστον να προσπαθήσουμε!
