Συγκεκριμένα, ο Λουκάς Χαψής ανάρτησε μια πανοραμική φωτογραφία της Μύρινας και στην συνόδευσε από το ακόλουθο κείμενο της κ. Λαμπαδαρίδου – Πόθου.
"Εκείνο που με εκπλήσσει είναι ότι, πάντα, όταν σκέφτομαι τη Μύρινα, τη βλέπω όπως ήταν παλιά, πριν την κακοποιήσει η «εξέλιξη». Όλους τους δρόμους της, τις αλάνες, τα ακρογιάλια της τα κουβαλώ μέσα μου όπως τα έζησα παιδί.
Και είναι περίεργο πώς, όπου και να βρίσκομαι, λέω μια λέξη και αναδύεται ένας κόσμος ολόκληρος από μνήμες και εικόνες και περιστατικά. Λέω Ρωμέικος Γιαλός, ή Τεραίν, ή κάστρο, λέω Αγία Τριάδα ή Λαμπρή, και αναδύεται ευθύς ένα κομμάτι λαμπερό από μνήμες δικές μου, από μνήμες δικές της. Αναδύεται ο χαμένος χρόνος της ζωής μου με όλον τον υπερρεαλισμό που γεννά η ποιητική του χώρου. Και τότε, ο χαμένος χρόνος γίνεται μαγικά κερδισμένος μέσα στη νοσταλγία.
Σ' αυτή την αγιάτρευτη νοσταλγία του χαμένου. Πάντα η Μύρινα, για όσους την αγάπησαν, θα υπάρχει στην ψυχή τους σαν αγιάτρευτη νοσταλγία του χαμένου. Γιατί οι τόποι που αγαπήσαμε, σιγά σιγά, γίνονται ένα μ' εμάς, γίνονται η ψυχή μας. Κι αν σκύψεις πάνω τους θα νιώσεις αυτόν τον ιδιαίτερο κραδασμό, την αντήχηση από το μακρινό παρελθόν τους."
