Το βλέπεις και λες πως το έχει νικήσει ο χρόνος. Βασικά η ματιά σου δεν καταδεχόταν να σταθεί στην, σκουριασμένη και με τα χρόνια ξεθωριασμένη κίτρινη κορμοστασιά του, τόσο που δεν θυμάσαι ότι υπάρχει εκεί.
- Μα υπάρχει στο λιμάνι, γραμματοκιβώτιο;
- Υπάρχει, απλά δεν το θυμάσαι, κι εγώ δεν το θυμόμουν.
- Ως ένα vintage στοιχείο; Για να μας θυμίζει πως το μήνυμα που στέλνουμε σήμερα και πάει στον προορισμό του σε κλάσματα δευτερολέπτων, κάποτε χρειαζόταν μέρες για να φτάσει; Τιμής ενέκεν ας πούμε;
- Κι εγώ έτσι νόμιζα, αλλά έχω δει αυτές τις μέρες πολλούς τουρίστες να κοντοστέκονται και να ρίχνουν το γράμμα ή την κάρτα τους. Κι όσο τους βλέπω να κάνουν αυτή την κίνηση, κουνάω το κεφάλι μου συγκαταβατικά και σκέφτομαι «Μείνε ήσυχος, θα φτάσει!»
- Λες να μην φτάσει; Δεν περνούν από το ταχυδρομείο να τον αδειάσουν;
- Ιδέα δεν έχω…
Οπότε, ας αποκτήσουμε μια ιδέα για το θέμα, σηκώνω το τηλέφωνο, καλώ το ταχυδρομείο, σε μερικά δευτερόλεπτα απαντάει ευγενικά ο υπάλληλος και με τον ίδιο ευγενικό τροπο μου εξηγεί πως «φυσικά και περνάμε, τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα τα καλοκαίρια, γιατί οι τουρίστες, οι ξένοι κυρίως, στέλνουν ακόμη γράμματα! Καλά, βρίσκουμε μέσα και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς…».
Το βασικό, είναι πως κάποιος τα μαζεύει και τα στέλνει στον προορισμό τους! Το βασικό, είναι ότι θα φτάσουν στον προορισμό τους.
Το βασικό, είναι πως αυτό το vintage κομμάτι, απομεινάρι μιας εποχής που η αλήθεια είναι πως δεν νοσταλγώ για πολλά, στέκει ακόμη εκεί για να θυμίζει πως η επικοινωνία έχει μεγαλύτερη αξία όταν πασχίζεις λίγο, όταν επενδύεις σε αυτήν φαιά ουσία.
Αλλά στην εποχή της ευκολίας, όλα γίνονται πεταχτά και γρήγορα, ακόμη κι αυτά που όταν γίνονται εύκολα δεν έχουν νοήμα. Γιατί, ως γνωστόν, τα πράγματα και οι σχέσεις αποκτούν αξία, από τον χρόνο που τους αφιερώνεις!
