Με πυρσούς, καπνογόνα κι ένα πανό με το πρόσωπο του Χαράλαμπου, τα μέλη της ομάδας του σχημάτισαν στο λινάνι της Μύρινας, ένα σκηνικό πένθους, βαρύ και λιτό, χωρίς υπερβολές, μόνο με σιωπή και φως για αντίο!
Όταν έσβησαν οι πυρσοί και ο χώρος βυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι, οι φίλοι του φώναξαν το όνομά του με στεντόρεια φωνή: «Χαράλαμπος Πρασσάς»! Και η απάντηση ήρθε από όλους μαζί, χωρίς δεύτερη σκέψη: «Παρών».
Ο Χαράλαμπος, θα είναι πάντα παρών σε αυτή την καταμέτρηση…
Κι έπειτα, έγραψαν ως τελευταίο αποχαιρετισμό:
Αδύνατο να βρεθούν λέξεις… Αδύνατο να μπουν στη σειρά, να ειπωθούν από χείλη ή να γραφτούν σε χαρτί και πληκτρολόγια… Μάταιη κάθε προσπάθεια…
Μια παγωμένη, εκκωφαντική σιωπή και σκόρπια βλέμματα, πλημμυρισμένα από αυτό το γαμημένο το “γιατί”…
Μακάρι όση ευγένεια, καλοσύνη, αθωότητα και λεβεντιά είχες στον κήπο της ψυχής σου, άλλο τόσο κουράγιο να βρουν οι άνθρωποι σου να σταθούν στα πόδια τους και να σε θυμούνται με αυτό το παιδικό χαμόγελο…
22 χρόνια η φλόγα σου φώτισε τη γη… 22 φωτοβολίδες ψηλά αναμμένες από τα αδέρφια σου για να τις δεις από τους ουρανούς που τώρα φωτίζει η ψυχή σου…
Από τη γειτονιά των αγγέλων σίγουρα βρίσκεσαι σε μια γωνιά… Ξέρουμε πως θα ’σαι μαζί μας, μέσα στον καπνό απ’ τους πυρσούς, σε μια άκρη στον σύνδεσμο, μέσα στις φωνές μας, μέσα στις σιωπές μας, μέσα στις καρδιές μας..
Καλό παράδεισο Μπάμπη μας.. θα τα ξαναπούμε φίλε..
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΡΑΣΣΑΣ ΠΑΡΩΝ!
