Ο Αντώνης, δύτης από την Πλάκα, δεν ήταν απλώς ένας επαγγελματίας της θάλασσας, αλλά ένας «χτίστης» υποδομών, έχοντας εργαστεί σε περισσότερα από 140 λιμάνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αφήνοντας το στίγμα του από τη Μύρινα και τον Άη Στράτη μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.
Ο Κώστας Σκούρας αναφέρει:
Μύρινα Λήμνου. 5 Μαρτίου 2026
Γεια σου, Αντώνη, φίλε μου. Αντώνη Θωμά από την Πλάκα
Άφησες πίσω σου μια οικογένεια όρθια,
μια μνήμη καθαρή,
ένα παράδειγμα ζωής.
Η θάλασσα που τόσο γνώρισες ας είναι ήρεμη στο ταξίδι σου. Διάλεξε ένα απήνεμο λιμάνι από αυτά που έχτισες και άραξε στην γαλήνη του.
Αντώνης Θωμάς
Δύτης από την Πλάκα Λήμνου
Ένας ακόμα στενός και αγαπημένος μου φίλος, ένας ήρωας της ζωής χωρίς παράσημα και τυμπανοκρουσίες, μας άφησε για πάντα.
Ο Αντώνης γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια της Λήμνου.
Από μικρός έμαθε τι σημαίνει κόπος, τι σημαίνει ευθύνη, τι σημαίνει τιμιότητα . Έμαθε πόση δύναμη χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις από το μηδέν και να μπορέσεις να ζήσεις με αξιοπρέπεια .
Δεν πήγε σε πολλά σχολεία, αλλά ήταν ένας ουσιαστικά μορφωμένος άνθρωπος. Ήξερε να σέβεται, να κρίνει σωστά, Και να διακρίνει καθαρά το δίκαιο από το άδικο.
Κατέβαινε στα βαθιά νερά για να χτίζει λιμάνια για τους άλλους.
Και με τον ίδιο τρόπο, με υπομονή και επιμονή, έχτισε και τη δική του ζωή. Προς το τέλος της εργασιακής του διαδρομής μου ζήτησε να τον βοηθήσω να φτιάξει ένα βιογραφικό που του ζήτησε μια εταιρία.
- Σε ποια λιμάνια δούλεψες Αντώνη; τον ρώτησα
- ¨Έχω δουλέψει σε 140 λιμάνια. Σε όλη τη χώρα, στα περισσότερα νησιά μας, στην Ερυθρά Θάλασσα μου είπε ο Αντώνης. Τον λιμενοβραχίονα της Μύρινας Λήμνου , το λιμάνι του Αη Στράτη…. . Μου απαρίθμησε καμιά εικοσαριά λιμάνια.
- - Φτάνει Αντώνη, του είπα. Μόνο αυτό αρκεί για ένα βιογραφικό που λέει αλήθεια. Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω.
Μεγάλωσε τις δύο κόρες του με αγάπη και φροντίδα. Η Ειρήνη και η Σοφία ήταν για κείνον η χαρά και η περιουσία του.
Τις είδε να προχωρούν στη ζωή και στάθηκε δίπλα τους μέχρι τέλους. Μιλούσε πάντα με αγάπη για τη σύζυγό του Τούλα, με την οποία ήταν μαζί από πολύ νέοι. Και εκείνη στάθηκε δίπλα του και μετά την αρρώστια του δέκα ολόκληρα χρόνια. Πάλεψε μαζί του μέχρι την τελευταία στιγμή δίνοντάς του τα όπλα μήπως γίνει το θαύμα και μπορέσει να νικήσει σε αυτή την άνιση μάχη.
Ήταν άνθρωπος απλός, φιλικός, καθημερινός
Αγαπούσε τον κόσμο και ο κόσμος τον αγαπούσε.
Δεν έκανε θόρυβο. Ζούσε με ταπεινότητα, εργαζόταν με υπομονή περιμένοντας να ξεκουραστεί όταν έρθει η ώρα.
Κι όμως…
Μόλις πήρε τη σύνταξή του, όταν όλοι περιμέναμε να χαρεί τους κόπους μιας ζωής, ήρθε μια σπάνια αρρώστια να τον δοκιμάσει.
Δέκα ολόκληρα χρόνια ταλαιπωρίας.
Δέκα χρόνια αξιοπρέπειας μέσα στον πόνο και την ανημπόρια.
Δεν παραπονέθηκε. Δεν λύγισε.
Σήμερα που έφυγε ήταν μέρα λύτρωσης για κείνον.
Και αυτή η σκέψη, όσο κι αν πονάει, φέρνει μια μικρή παρηγοριά.
Ο Αντώνης θα μείνει αξέχαστος.
Σαν ένας από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που γνώρισα.
Σαν άνθρωπος που έζησε τίμια, δούλεψε σκληρά και τιμούσε τη φιλία μας.
Γεια σου, Αντώνη, φίλε μου.
Άφησες πίσω σου μια οικογένεια όρθια,
μια μνήμη καθαρή,
ένα παράδειγμα ζωής.
Η θάλασσα που τόσο γνώρισες και αγάπησες ας είναι ήρεμη στο ταξίδι σου.
Διάλεξε ένα απήνεμο λιμάνι από αυτά που έχτισες, και άραξε στην γαλήνη του.
Όταν και όπου συναντηθούμε –αν υπάρχουν τέτοιες συναντήσεις- θέλω να μου πεις ξανά την ιστορία με το τσιγάρο στην Ερυθρά θάλασσα. Σου τη θυμίζω για να τη διαβάσουν τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Σου είπαν πως εκεί υπάρχει ένα δηλητηριώδες ψάρι που αν σε χτυπήσει δεν προλαβαίνεις να κάνεις ούτε ένα τσιγάρο. Σε χτύπησε. Ανέβηκες γρήγορα επάνω κάπνισες το τσιγάρο και περίμενες. Σκέφτηκες μήπως το έκανα πολύ γρήγορα; και προλαβαίνω άλλο ένα; Έκανες δεύτερο, και τρίτο, αλλά και άλλα και άλλα πολλά. Και τσιγάρα και λιμάνια.
Θυμάσαι που είχες ένα δωμάτιο γεμάτο από ευρήματα από τις καταδύσεις σου; Πάμε τώρα να δούμε το Μουσείο σε πείραζα εγώ πριν φύγω από το φιλόξενο σπίτι σου. Σε λίγο έφευγα φορτωμένος με δώρα: Καλαμάρια, ψάρια , αχινούς.
Αυτός ήταν ο Αντώνης. Πάντα να δίνει . Πράγματα και αγάπη.
Αντώνη
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.
