Όχι μόνο γιατί για δέκα συναπτά χρόνια φωτίζει μια γωνιά που άλλοτε έμενε σιωπηλή, σκοτεινή και έρημη, αλλά, κυρίως, γιατί σε δέκα χρόνια πρόλαβε να γίνει κομμάτι των αναμνήσεων χιλιάδων ανθρώπων!
Και αυτό για ένα κατάστημα εστίασης, είναι μεγάλη επιτυχία, ίσως μεγαλύτερη από τους τζίρους και τους ισολογισμούς!
Η «Πεζούλα», λοιπόν, συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια ζωής και ύπαρξης και σβήνει κεράκια!
Γι αυτό το λόγο βρεθήκαμε στο Μούδρο την περασμένη Κυριακή το πρωί και συναντήσαμε τον εμπνευστή και δημιουργό της «Πεζούλας», Αλέξανδρο Αλεξάνδρου, απολαύσαμε τον χώρο και τη θετική αύρα της εορτάζουσας, και συνομιλήσαμε με τον ίδιο!
Από την πρώτη στιγμή μας ξεκαθάρισε ότι η «Πεζούλα» δεν δημιουργήθηκε για να είναι απλώς ένα καφέ ή ένα εστιατόριο.
«Το φαγητό είναι το όχημά μας για να φιλοξενούμε τους ανθρώπους» και αυτή η φράση φαίνεται πως συνοψίζει ολόκληρη τη φιλοσοφία του!
Η σχέση αυτή, όπως λέει, ξεκινά από το σπίτι όπου μεγάλωσε. Από τη γιαγιά και τη μητέρα του, που θεωρούσαν αυτονόητο πως κάθε επισκέπτης έπρεπε να καθίσει στο τραπέζι και να φύγει χορτάτος.
Αυτή την εικόνα και την αίσθηση προσπαθεί να δημιουργήσει και ο ίδιος για την «Πεζούλα».
«Θυμάμαι ακόμη τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν έτρωγαν μια μπουκιά από την τυρόπιτα ή το ρυζόγαλο της μητέρας μου και άλλαζε όλη η έκφρασή του προσώπου τους»!
Καθώς η συζήτηση συνεχίζεται με το ελαφρύ αεράκι να μας προσφέρει μία πρωινή απόλαυση πριν ξεκινήσει η ζέστη του καλοκαιριού, μαθαίνουμε κάτι που λίγοι γνωρίζουν: Η«Πεζούλα» γεννήθηκε ως φυσική συνέχεια του Taste Lemnos, μιας πρωτοβουλίας γαστρονομικού τουρισμού που δημιούργησε ο ίδιος.
Η ιδέα δεν ήταν να σερβίρει απλώς φαγητό, αλλά να γνωρίσει ο επισκέπτης τη Λήμνο μέσα από τις γεύσεις της, τα προϊόντα της και τους ανθρώπους της.
Το Taste Lemnos δεν ευδοκίμησε τα πρώτα δύο χρόνια και έτσι ο Αλέξανδρος έστριψε το τιμόνι δημιουργώντας την «Πεζούλα»!
Από εκεί προέκυψε και το Taste Lemnos Deli Corner, το οποίο φιλοξενείται μέσα στην «Πεζούλα». Ένας χώρος στον οποίο ο επισκέπτης μπορεί να δοκιμάσει ένα κρασί, μια μαρμελάδα ή μια τοπική γεύση και στη συνέχεια να πάρει μαζί του ό,τι αγάπησε! 
Σας περνούσε ποτέ από το μυαλό πως η «Πεζούλα» είναι και Παντοπωλείο; Ο ίδιος ο Αλέξανδρος, μας λέει: «Ναι, η Πεζούλα είναι και Παντοπωλείο! Δεν θέλουμε να εντυπωσιάζουμε με θεωρίες. Θέλουμε ο φιλοξενούμενος μας να δοκιμάσει, να του αρέσει και να πάρει μαζί του ένα κομμάτι της Λήμνου.»
Οι άνθρωποι είναι η μεγαλύτερη επένδυση
Αν υπάρχει μια λέξη, μια φράση που ο Αλέξανδρος, τόση ώρα που μιλάμε, επαναλαμβάνει περισσότερο από κάθε άλλη, αυτή είναι «οι άνθρωποι».
Οι άνθρωποι που εργάζονται στην «Πεζούλα»!
Οι άνθρωποι που επιστρέφουν κάθε χρόνο για να δουλέψουν ξανά.
Οι άνθρωποι που εμπιστεύτηκαν μια ιδέα όταν ακόμη ήταν στα χαρτιά.
Ο ίδιος μάλιστα παραδέχεται πως στην αρχή δεν ήταν ο εργοδότης που θα ήθελε να είναι. Και μας αφηγείται, τι ήταν αυτό που τον άλλαξε!
Η φιλοσοφία του δεν σταματά στη γαστρονομία.
Η συζήτηση φτάνει και στη βιωσιμότητα, όχι ως μια φράση κενή περιεχομένου που επαναλαμβάνεται διαρκώς και ακαταπαύστως ως μόδα, αλλά ως καθημερινή πρακτική. Η «Πεζούλα», είναι μια επιχείρηση που προσπαθεί να αφήνει μικρότερο αποτύπωμα! Με συγκεκριμένο πλάνο, σχέδιο και στρατηγική!
Οργανικά υπολείμματα που γίνονται λίπασμα, τεράστιες ποσότητες από κατακάθια καφέ αξιοποιούνται και στο πλαίσιο μιας κυκλικής οικονομίας γίνονται καλλυντικά και επιστρέφουν ξανά πίσω στην «Πεζούλα» - ω ναι, καλλυντικά - κατάργηση των πλαστικών μπουκαλιών νερού, γυάλινες φιάλες πολλαπλών χρήσεων γεμάτες από φιλτραρισμένο, γάργαρο, δροσερό νερό και επαναχρησιμοποιούμενα θερμός για εργαζόμενους και πελάτες είναι μερικές μόνο από τις πρωτοβουλίες που εφαρμόζονται!
«Με αυτόν τον τρόπο κοιμάμαι καλύτερα τα βράδια, γιατί νιώθω ότι είμαστε όσο λιγότερο γίνεται επιβαρυντικοί για το περιβάλλον που μας δίνει τις πρώτες ύλες και μας φιλοξενεί»!
Μάθαμε κι άλλα για την «Πεζούλα» και τον Αλέξανδρο! Πώς είναι να διαπιστώνεις στα 23 σου ότι έχεις διάσπαση προσοχής; Πώς διαχειρίζεσαι αυτή την πρόκληση ως επιχειρηματίας; Ποιοι είναι οι ψυχαναγκασμοί του και χάρη τίνος έμαθε να τους βάζει στην άκρη; Και ο κωδικός η «Ώρα του Πυροσβεστήρα» τι ακριβώς σημαίνει για τη νηνεμία στην «Πεζούλα»;
Δέκα χρόνια μετά
Δέκα χρόνια μετά το πρώτο κλειδί στην πόρτα, η Πεζούλα δεν μοιάζει να γιορτάζει απλώς μια επέτειο λειτουργίας!
Γιορτάζει μια διαδρομή που ξεκίνησε από μια ιδέα και εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για τον Μούδρο και τη Λήμνο επιδιώκοντας να μην είναι μόνο ένα στέκι για καφέ, αλλά ένας χώρος όπου η φιλοξενία συναντιέται με τη γαστρονομία, την καινοτομία, τον σεβασμό στον άνθρωπο και τη φροντίδα για το περιβάλλον!
Η Πεζούλα δεν έγινε γνωστή επειδή σέρβιρε μόνο καλό καφέ ή καλό φαγητό! Θα μπορούσε αλλά δεν ήταν αυτή η στόχευση!
Έγινε γνωστή γιατί κατάφερε να κάνει χιλιάδες ανθρώπους να αισθανθούν ότι κάθε φορά που επιστρέφουν στη Λήμνο, επιστρέφουν και σε κάτι οικείο!
Τελικά η «Πεζούλα», είναι συναίσθημα!
Χρόνια πολλά «Πεζούλα»!
