Οι «Αυλές Συνάντησης» τίμησαν τα 100 χρόνια της Νέας Κούταλης και τη μνήμη της Άλντας Τάκκα

Η φετινή λογοτεχνική - ποιητική «Αυλή Συνάντησης» πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, με τη συμμετοχή πλήθους φίλων και παρουσία, μεταξύ άλλων, της Δημάρχου Λήμνου και του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου.

Η επιλογή της Νέας Κούταλης συνδέθηκε και με τους εορτασμούς για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του χωριού, ενώ η εκδήλωση είχε έντονη τη μνήμη της Άλντας Τάκκα, της γυναίκας που από το 1982 έδωσε πνοή στις «Αυλές Συνάντησης» και τις μετέτρεψε σταδιακά σε έναν ξεχωριστό πολιτιστικό θεσμό της Λήμνου!

Αυτή τη φορά, η αυλή της Παναγιώτας και του Νταντίνη έγινε ο τόπος συνάντησης! 

Αναλυτικά η ενημέρωση από τον Σύλλογο «Φίλοι Παιδικού Παιχνιδιού & Βιβλίου με αποσπάσματα από την εναρκτήρια ομιλία του προέδρου του, Κώστα Κατσιγιαννόπουλου: 

Την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου, στη Νέα Κουταλη, με τη συμμετοχή πλήθους Φίλων, παρουσία μεταξύ άλλων της Δημάρχου και του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Λήμνου, πραγματοποιήθηκε η φετινή λογοτεχνική - ποιητική Αυλή Συνάντησης. Ο τόπος επιλέχθηκε ως μια μικρή συμβολή του Συλλόγου μας στους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Νέας Κούταλης.

Οι ΑΥΛΈΣ ΣΥΝΆΝΤΗΣΗΣ ξεκίνησαν το μακρινό 1982, από την αυλή του 2ου Δημοτικού Σχολείου Μύρινας, με ιθύνοντα νου την Άλντα Τάκκα. Συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφοι, φωτογράφοι, ηθοποιοί, μουσικοί. Μια μικρή καλλιτεχνική κοινωνία από την Πάρμα, με κίνητρο την αγάπη τους για τον Ρίτσο, πέρασαν ένα δημιουργικό - αξέχαστο για όσους το έζησαν -10ήμερο.

Από τότε και με πρωτοστάτη πάντα την Άλντα παρουσιαστήκαν δεκάδες αυλές. Πότε στο κτήμα Μητρόπολης, πότε σε πλατείες χωριών, σε προαύλια εκκλησιών, σε αρχαιολογικούς χώρους, σε κήπους σπιτιών ή στο δρόμο, με επίκεντρο την ποίηση και τη μουσική, άφησαν το αποτύπωμά τους και σταδιακά μετατράπηκαν, σχεδόν, σε θεσμό.

Πέρασαν δύο χρόνια από τη φυγή της.
Αγαπημένη Αλησμόνητη Άλντα
Το τρυφερό θρόισμα σου
ανάμεσα στα φύλλα και τους κλώνους
γκρεμίζει φράχτες,
χτίζει αυλές συνάντησης
και μνήμες-συντροφιές μέσα στο χρόνο,
στο νου και στο ακόμα ζωντανό σαρκίο μας.
Φέτος η αύρα σου φτάνει στην Κούταλη,
στην Αυλή της Παναγιώτας και του Νταντίνη,
που έζησε τη ζωή του για ένα φιλότιμο…γαμώτο,
για ένα φιλότιμο.

Η ποίηση θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο?
Η απάντηση είναι:   Δεν υπάρχει απάντηση.
Ο Μπρέχτ αναρωτιόταν:
-Δε θα λένε: ήτανε σκοτεινή εποχή
-Θα λένε: μα γιατί σώπαιναν οι ποιητές τους ;
Και ο Φρόιντ διαπίστωνε:
Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου,
βρήκα ότι ένας ποιητής
είχε ήδη πάει εκεί.

(Αποσπάσματα από την εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου των Φίλων Κώστα Κατσιγιαννόπουλου)