Μπορεί κανείς να νοσταλγεί μια πατρίδα χωρίς να έχει φύγει από αυτήν; Να αναζητά όχι έναν τόπο που χάθηκε, αλλά τους ανθρώπους, τις σχέσεις και τις μικρές βεβαιότητες μιας ζωής που άλλαξε;
Αυτή τη σκέψη γεννά το ποίημα «Η χαμένη πατρίδα του ποιητή», με το οποίο ο Λημνιός εκπαιδευτικός και ποιητής Κωνσταντίνος Μπακλατζής απέσπασε το τρίτο βραβείο στην κατηγορία Ποίηση Ενηλίκων, στον 26ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου.
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 10 Οκτωβρίου 2026 και ανάμεσα στους βραβευμένους δημιουργούς από διάφορες περιοχές της Ελλάδας βρίσκεται και ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής από τη Μύρινα, ο οποίος συμμετείχε με το ψευδώνυμο «Λημναίος».
Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται για 26η συνεχόμενη χρονιά και περιλαμβάνει διαφορετικά είδη λογοτεχνικής δημιουργίας. Σύμφωνα με τους όρους του, τα έργα υποβάλλονται με ψευδώνυμο, ενώ τα προσωπικά στοιχεία των συμμετεχόντων περιλαμβάνονται σε ξεχωριστό, σφραγισμένο φάκελο. Προϋπόθεση συμμετοχής είναι επίσης τα έργα να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα.
Μια Ιθάκη που δεν είναι μόνο γεωγραφικός προορισμός
«Ναυάγησε ο Ποιητής, ποθώντας την Ιθάκη!»
Με αυτή την εικόνα αρχίζει το βραβευμένο ποίημα. Ακολουθεί μια περιπλάνηση στη μνήμη, στα καλοκαίρια της νιότης, στην αγκαλιά της μητέρας, στους πρώτους έρωτες και στις εποχές όπου οι ανθρώπινες σχέσεις έμοιαζαν πιο ζεστές.
Η «χαμένη πατρίδα» δεν παρουσιάζεται απλώς ως ένας τόπος που εγκαταλείφθηκε. Στην ανάγνωση των στίχων αναδύεται και μια δεύτερη απώλεια: εκείνη της ανθρωπιάς, της επικοινωνίας, της οικειότητας που υποχωρεί μπροστά στη μοναξιά.
Ο Μπακλατζής επιστρατεύει εικόνες γνώριμες, σχεδόν καθημερινές, και τις μετατρέπει σε μια προσωπική αναμέτρηση με τον χρόνο. Στο τέλος ο ποιητής εξακολουθεί να αναζητά την Ιθάκη του, παρότι μοιάζει να έχει αποκάμει από το ταξίδι.
Τρία πρώτα βραβεία σε τρεις συνεχόμενες χρονιές
Η καινούρια διάκριση έρχεται να προστεθεί σε μια αξιοσημείωτη σειρά λογοτεχνικών επιτυχιών.
Το 2023, ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής κατέκτησε το πρώτο βραβείο ποίησης στον 12ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδας, με το ποίημα «Η επιστροφή της Καρυάτιδας».
Το 2024 ακολούθησε νέο πρώτο βραβείο στον 13ο διαγωνισμό του ίδιου Ομίλου, με το ποίημα «Είναι κάποια παιδιά». Στην ίδια διοργάνωση διακρίθηκε και στο παιδικό παραμύθι, κατακτώντας το δεύτερο βραβείο με το έργο «Η Καρυάτιδα και οι Δροσουλίτες».
Και το 2025 ήρθε τρίτο συνεχόμενο πρώτο βραβείο ποίησης, στον 14ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου, αυτή τη φορά με το «Νενικήκαμεν», ένα ποίημα εμπνευσμένο από τον αγγελιοφόρο της νίκης στον Μαραθώνα.
Η θεματολογία των έργων του παρουσιάζει ενδιαφέρουσες εναλλαγές. Από την ιστορική μνήμη και τα αρχαία ελληνικά σύμβολα μέχρι τον πόλεμο, τα παιδιά και τις σύγχρονες ανθρώπινες απώλειες, ο Λημνιός δημιουργός επιστρέφει συχνά σε ζητήματα που ξεπερνούν την προσωπική εμπειρία.
Τον Μάρτιο του 2026, μάλιστα, το λογοτεχνικό περιοδικό Fractal δημοσίευσε δύο ποιήματά του: Το βραβευμένο «Νενικήκαμεν» και το «Για πού κίνησες ψυχή μου», μια συγκινητική αναφορά στην τραγωδία των Τεμπών.
Και στο δια ταύτα! Η ποίηση του Κωνσταντίνου Μπακλατζή συνεχίζει να βρίσκει ανθρώπους που την ακούν και τη διαβάζουν. Κι η Λήμνος έχει έναν ακόμη λόγο να χαίρεται για τον δικό της «Λημναίο»!
Διαβάστε το ποίημα που βραβεύθηκε:
Η χαμένη πατρίδα του ποιητή
Ναυάγησε ο Ποιητής, ποθώντας την Ιθάκη!
«Πού χάθηκαν οι άνθρωποι; Πώς έκλεισαν οι δρόμοι; Έρημοι πια απόμειναν, κι αγρίμια τους διαβαίνουν!».
Ο Ποιητής αιμορραγεί! Κι αναπολεί με πόνο!
Τον τόπο που γεννήθηκε, της μάνας του το χάδι! Το δέντρο που εχάραξε την πρώτη του αγάπη! Κι αυτούς τους στίχους που δειλά, μιλώντας στο φεγγάρι, μια αυγουστιάτικη νυχτιά κρυφά εξομολογούσε.
Τότε που την αγάπη τους οι άνθρωποι στολίζαν, με στίχους, λόγια της καρδιάς, με ανθρωπιά, με ρόδα! Κι ο ήλιος κάθε πρωινό, με τα ηλιόφτερά του, χάραζε δρόμους φωτεινούς, με όνειρα κι ελπίδες!
Τώρα, το βλέμμα βλοσυρό, τρομάζει την αγάπη. Οι νύχτες έρχονται νωρίς, ακάλωτες, θλιμμένες. Και μας κυκλώνει η μοναξιά, μας τρώει το σαράκι.
Φαντάζουν τόσο μακρινά κείνα τα καλοκαίρια! Καπέλο ψάθινο η ψυχή, σε σπίτι στ’ ακρογιάλι. Παρατημένο ξέφτισε σε πόρτα σφαλισμένη, που καρτερά την Άνοιξη, ν’ ανοίξει σαν και πρώτα.
Απόκαμε ο Ποιητής, χάθηκε στη σιωπή του. Χωρίς φτερά να προσπαθεί… να φτάσει στην Ιθάκη!!
