του Σπύρου Κιτσινέλη | Protagon

Το μεγαλύτερο κακό που έκανα στον εαυτό μου ήταν το ότι κάπνιζα. Χωρίς καμία αμφιβολία και συζήτηση. Έπειτα από δυο δεκαετίες απολαυστικής δηλητηρίασης το έκοψα με συνοπτικές διαδικασίες πριν από δυο χρόνια μόλις συνειδητοποίησα ότι πλέον η απόλαυση ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την ταλαιπωρία που μου προκαλούσε. Και έτσι απλά και άμεσα εξαφανίστηκαν νευρόπονοι και πονοκέφαλοι. Τώρα που δεν καπνίζω αν ποτέ κάποιος δικός μου άνθρωπος θέλει να σχολιάσει τις συνήθειές μου θα πει κάτι περί διατροφής. Άλλες φορές γεμίζω ενοχές (της στιγμής) και λέω στον εαυτό μου «έχουν δίκιο, πρέπει να μετριάσω αυτό ή εκείνο» και άλλες φορές γελάω με το αβάσιμο κόλλημά τους.

Του Δημήτρη Αλικάκου.       Ελάχιστες πια οι ελπίδες να ανακάμψει ο τόπος. Δεν αναφέρομαι στους οικονομικούς δείκτες.Αυτοί φαίνεται ότι θα αποτελέσουν μια παρένθεση μικρής χαραμάδας φωτός, αλλά γρήγορα θα κλείσει. Γιατί τα πλεονάσματα και οι μειώσεις(;) προσωπικού δεν αρκούν για να δώσουν πνοή σιγουριάς και αισιοδοξίας σε μια χώρα παράλυτη και, κυρίως, διχασμένη. 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο όρος «επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη» επέτρεψε στους τρομοκράτες να δολοφονούν με την ανοχή της προοδευτικής ανεμελιάς στα χρόνια εκείνα της βαθιάς μεταπολίτευσης. Ποιος δεν ήθελε να είναι επαναστάτης την εποχή εκείνη; Ακόμη και όσοι διατηρούσαν τις επιφυλάξεις τους για τις μεθόδους των κουμπουροφόρων αναγνώριζαν πως υπάρχει ένα επαναστατικό δίκαιο, το οποίο κατ' ανάγκη διαφέρει από το δίκαιο των κοινών θνητών. Παγίδα της γλώσσας ή κάποιο αδρανές υλικό του συλλογικού μας υποσυνείδητου που δίνει εκ του αυτομάτου θετικό πρόσημο στη λέξη; Γιατί εμείς μιλάμε για «αμερικανική επανάσταση» και για «ελληνική επανάσταση», ενώ οι άλλες γλώσσες αναφέρουν πολέμους ανεξαρτησίας; Και σε τι διέφερε η «επαναστατική οργάνωση» των τρομοκρατών από τη χούντα των συνταγματαρχών που κατέλυσε τη δημοκρατία το 1967 και αυτοαπεκλήθη «επανάσταση»;

Ενας βουλευτής για να τιμήσει το έθιμο της εκλογικής του περιφέρειας μεταμφιέστηκε σε ήρωα του καρναβαλιού, εντελώς περιττό κατά τη γνώμη μου, και αποφάσισε να κηδεύσει το Μνημόνιο. Ουδείς αμφισβητεί τις αγαθές προθέσεις του ανθρώπου αυτού, αγνώστου κατά τα λοιπά, ο οποίος είχε φροντίσει προ έτους να μας συστηθεί ως «αναρχικός», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, κάτι σαν Μπακούνιν α λα γκρέκα. Ουδείς επίσης αμφισβητεί και την πολιτική του συνέπεια. Για να τελέσει την κηδεία ντύθηκε παπάς, πήρε κι ένα δισκοπότηρο και κοινωνούσε τους πιστούς. Εμφανίστηκε δηλαδή ως εκπρόσωπος των δύο μεγάλων λαϊκών παραδόσεων του τόπου, την προσήλωση στην ορθοδοξία και την αντίθεση προς το Μνημόνιο.