Για δύο συνεχόμενες θητείες, στην πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, σαν γενικός γραμματέας και πρόεδρος του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλιοπωλών Αθηνών (ΣΕΒΑ), ξεναγούσα, μεταξύ άλλων καθηκόντων, τους υπουργούς που επισκέπτονταν την ετήσια Έκθεση Βιβλίου στα περίπτερα των εκδοτικών οίκων.
Το απέδειξε με τα κείμενά του την εποχή της Γιουγκοσλαβικής κρίσης, που ήταν μια ανάσα ορθολογισμού στην παράνοια μιας χώρας που αποθέωνε τους «Σέρβους αδελφούς» και έκλεινε τα μάτια στα τραγικά γεγονότα στο Σεράγεβο, τη Σρεμπρένιτσα και τόσα άλλα μέρη.
Βυθισμένος στην πολυθρόνα με τα πόδια ανοιχτά κάτω από την κοιλιά του, πότε χάιδευε τα αξύριστα μάγουλά του, έπειτα έξυνε την μπάκα του (καμάρι του και κιμπαριλίκι του) ή καθάριζε το αυτί με το νύχι του μικρού δακτύλου του. Ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων είχε ξεχάσει να φέρει μαζί το κομπολόι του και τώρα δεν ήξερε τι να κάνει με τη νευρικότητα που ένιωθε. Ο φοβερός και τρομερός Τζορτζ Σόρος τον είχε προσκαλέσει στην σουίτα του ξενοδοχείου του και, από το ύφος του συνεργάτη του Σόρος στο τηλέφωνο, ο πρόεδρος είχε μείνει με την εντύπωση ότι ο σκοπός της συνάντησης θα ήταν επαγγελματικός - ίσως για να διαπιστώσει ο Σόρος από τον κατ' εξοχήν ενδιαφερόμενο για τα συμφέροντα των μαθητών τις άλλες ανάγκες του σχολείου, εκτός από τη θέρμανση.
του Φώτη Γεωργελέ | Athens Voice
Χθες βράδυ, όπως κάνω συνήθως πριν γράψω αυτό το κείμενο, είδα τις πολιτικές συζητήσεις. Μία από αυτές μού άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.
Οι καλεσμένοι ήταν στο πάνελ και συζητούσαν, ενώ στις εξέδρες πολίτες έπαιρναν το λόγο, έκαναν ερωτήσεις στους πολιτικούς και έλεγαν τις απόψεις τους.
Το κείμενο αυτό διαβάστηκε κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Ψυχογιού Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία στις 23.11.2013 στην Κοζάνη.
Χθες το πρωί ο πρόεδρος της Νομικής Θεόδωρος Φορτσάκης είχε ανακοινώσει πως θα ξεκινήσουν τα μαθήματα στη σχολή. Αντίθετη γνώμη είχαν καμιά σαρανταριά νέοι οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην είσοδο και εμπόδισαν την πρόσβαση στις αίθουσες διδασκαλίας. Μπορεί να ήταν πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, μια τεράστια παρέα απ' αυτές που κοσμούν τις τελετές κρεοφαγίας με τα νησιώτικα στους γάμους. Δεν ξέρω πόσοι απ' αυτούς ήταν φοιτητές της Νομικής Σχολής, άμεσα ή έμμεσα ενδιαφερόμενοι. Το πιθανότερο είναι, κρίνοντας από την ιστορία του τόπου, πως την πρωτοβουλία την ανέλαβε κάποια πολιτικοποιημένη μειονότητα, απ' αυτές που δεν έχουν παραδοθεί στην απολιτική ραστώνη ημών των υπολοίπων.
της Ρέας Βιτάλη | Protagon
Ρώμη έπειτα από χρόνια. Μυρίζει παρακμή. Σιγά το πρόβλημα. Ξέρει από ακμές και παρακμές η Ρώμη. Ο ταξιτζής με το που ακούει ελληνικά μας σφίγγει το χέρι. «Είμαστε στην ίδια μοίρα» μας λέει. Το ίδιο συμβαίνει όπου πάμε. Μας μιλάνε όπως συλλυπούνται συγγενείς. Λίγο ακόμα και θ΄ αναρωτηθούμε παρέα, ίσως κουνώντας πονεμένοι τα κεφάλια... τι σου είναι ο άνθρωπος!
• Οι σημερινές ένοπλες οργανώσεις είναι συνέχεια του ένοπλου αντάρτικου των δεκαετιών του 1970 και του 1980 ή συγκροτούν μια διαφορετική περίπτωση;
Συγκροτούν μια διαφορετική περίπτωση, επειδή η εποχή είναι διαφορετική, και σε κάθε εποχή οποιαδήποτε πάλη (και η ένοπλη) παίρνει τις δικές της ιδιαίτερες μορφές κάθε φορά. Είναι διαφορετικά τα βιώματα, διαφορετικές οι κινηματικές εμπειρίες των μελών των σημερινών ένοπλων ομάδων.
Η κατ’ ουσίαν χρεοκοπία της Ελλάδας, που εξελίχθηκε σταδιακά στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα την πενταετία 2004-2009, δεν έφερε στη ζωή των Eλλήνων μόνο το μνημόνιο που επιδείνωσε δραματικά το επίπεδο διαβίωσής τους. Έφερε και το «όχι» του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης στο μηχανισμό στήριξης και στο μνημόνιο.
της Σταυρούλας Παπασπύρου | Ελευθεροτυπία
Ανηφορίζοντας την Ακαδημίας, στη θέα τόσων ερημωμένων καταστημάτων, η καρδιά σου σφίγγεται. Λίγο πριν τη Λυκαβηττού ωστόσο, πλάι σ' ένα από τα χιλιάδες «χρυσάδικα» που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια από το 2009, πίσω από τις άδειες ακόμα βιτρίνες, στο εσωτερικό ενός πολυεπίπεδου μαγαζιού 150 τετραγωνικών, με τους τοίχους καλυμμένους με ράφια, επικρατεί οργασμός!
Η Μαρία Παπαγεωργίου, μια από τις... κινητές βιβλιοθήκες της Αθήνας, ταγμένη στο «Βιβλιοπωλείον της Εστίας» ώς την ημέρα που η ιστορική επιχείρηση σφραγίστηκε, ετοιμάζεται ν' ανοίξει το «Επί λέξει», ένα νέο, «πλήρες σε ποιοτικούς τίτλους» στέκι, αξιοποιώντας τα κεφάλαια ενός εφοπλιστή φίλου της.
Φιλοξενία ιστοσελίδας Operon