του Φώτη Γεωργελέ | Athensvoice

Τα δελτία ειδήσεων λένε ότι η λευκή νύχτα του Σαββάτου πέτυχε. Ο κόσμος πλημμύρισε το Σύνταγμα. Δε βγήκα αμέσως έξω μόλις τέλειωσε το δελτίο, περίμενα να πάει δέκα, να δω με τα μάτια μου όχι μόνο αν έπιασε η ιδέα αλλά και πόσο θα κρατήσει, για πόση ώρα έχει δυναμική. Και μέχρι το πρωί να ήτανε, πάλι κόσμο θα είχε.

Γράφει ο Σακελλάρης Σκουμπουρδής | Athnes Voice

Λέγαμε πρόσφατα για το ιδιότυπο ελληνικό φρούτο της Κοινωνίας των Δύο Τρίτων. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ανεκπλήρωτο σχήμα της Κοινωνίας των δύο τρίτων, που είχε γίνει της μόδας στους διεθνείς κύκλους των διανοητών πριν χρόνια. Εδώ ευδοκιμεί με άλλους όρους, που είναι παγκοσμίως αδιανόητοι. Είναι γέννημα μιας ανεξέλεγκτα εξελισσόμενης μπανανίας και του πυραμιδικού πελατειακού της παρακράτους, που καταφέρνει να καθιστά συνένοχους ολοένα και περισσότερους πελάτες, εις βάρος μιας εξαθλιούμενης μειοψηφίας. Αποτέλεσμα του φαινομένου είναι η χρεωκοπία που ζούμε και ακόμα δεν έχει βρει τον πάτο της.

της Λίνας Παπαδάκη | Protagon

Η Γιώτα Γιάννα μιλάει απόψε στους «Πρωταγωνιστές» για τον Μανώλη Αγγελόπουλο και του αφιερώνει τρία τραγούδια. Με τελευταίο τη Μισιρλού, γονατίζει, στα χέρια της η φυσαρμόνικά της. Το κοινό σχεδόν δεν αναπνέει.

Αντιγράφω αποσπάσματα από το κείμενο του Γιώργου Χρονά που συνοδεύει την έκδοση με το πρώτο της cd (Εκδόσεις Οδός Πανός). Ήθελα χρόνια να τη γνωρίσω.

της Αγγελικής Σπανού | AthensVoice

Στη Γαλλία το επίδομα ανεργίας ανέρχεται στο 60% του τελευταίου μισθού και ανάλογα με τα χρόνια εργασίας που έχουν προηγηθεί μπορεί κανείς να το παίρνει μέχρι και για τρία χρόνια. Υπάρχει επίσης ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα των 460 ευρώ το μήνα για όλους όσους ζουν στη Γαλλία, εκτός αν πρόκειται για μετανάστες χωρίς χαρτιά.

του Δημήτρη Καμπουράκη | Protagon

Ο γυμνασιάρχης ήταν ένα στριμμένο άντερο. Με το παραμικρό μοίραζε αποβολές. Άλλοι καιροί. Μιλάμε για επαρχιακό γυμνάσιο πριν τριάντα πέντε χρόνια. Ξέρετε τι σήμαινε βαθιά ελληνική επαρχία εν έτει 1977; Η Αθήνα ήταν πολύ μακριά, πέρα απ’ την άκρη της απελπισιάς. Ο πατέρας σου, ο μπάρμπας σου, ο χωροφύλακας, ο γυμνασιάρχης, ο επιστάτης του σχολειού, είχαν απόλυτες εξουσίες πάνω σου. Ο αυστηρός γείτονας που σε πετύχαινε να βγαίνεις στα μουλωχτά απ’ το μπιλιάρδο, δεν ενημέρωνε το σπίτι σου, σε πλάκωνε κατ’ ευθείαν στις σφαλιάρες.

του Γιώργου Σιακαντάρη | Τα Νέα   Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε μια ακόμη εκδήλωση του περήφανου φρονήματος ενός μεγάλου τμήματος αυτού του λαού, που εμπνέεται από τις θεωρίες συνωμοσιολογίας, των ψεκασμών, της περίφημης δήλωσης Κίσινγκερ, της κλοπής των φωνηέντων μας και πολλών άλλων παρεμφερών θεωριών. Πριν λίγες μέρες στη Νάουσα έκλεισαν τα σχολεία κατόπιν πρωτοβουλίας του δημάρχου και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, γιατί δεν υπήρχε καθόλου πετρέλαιο για να ζεσταθούν τα παιδιά. Ακολούθησε μια πρόταση του ιδρύματος Σόρος για την προσφορά μερικών τόνων πετρελαίου, ώστε να καλυφθούν προσωρινά οι ανάγκες των σχολείων.

του Τάκη Καραγιάννη | Protagon

Η ομορφιά είναι θέμα προσωπικής αισθητικής, συνεπώς το ότι ζούμε σε πραγματικά άσχημες πόλεις συναντά εύκολα αντίλογο. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με το σκεπτικό ότι οι ελληνικές πόλεις, μεγάλες ή μικρές, είναι ανοργάνωτες, μη λειτουργικές και διοικούμενες από ανεπαρκείς για τις σύγχρονες ανάγκες άρχοντες.

«Κάποιος μου είπε ότι η κλασική μουσική αφορά την ελίτ. Και συγγνώμη, ο Ελληνας τι είναι; Μόνος του δεν θέλει να είναι στην παραλία; Μόνος του δεν θέλει να είναι στον δρόμο; Μόνο που είναι ελίτ στα λάθος και στα ασήμαντα».