του Γιάννη Παντελάκη | Protagon
Η κυρία Σκόνδρα είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Δεν τη γνώριζα. Η «γνωριμία» μας έγινε εκείνο το βροχερό πρωινό, που είχα την κακή ιδέα ν' ανοίξω την τηλεόραση. Καλεσμένη σ' εκπομπή η κυρία Σκόνδρα. Στο ένα «παράθυρο» αυτή, στο διπλανό μια απολυμένη καθαρίστρια του υπουργείου Οικονομικών. Ανάμεσα στα δυο «παράθυρα», ο Γιώργος Αυτιάς. Eιμαι σίγουρος πως αν είχε τη δυνατότητα, θα γέλαγε ηχηρά. Είχε πετύχει το απόλυτα τηλεοπτικό θέαμα. Με αφορμή το πραγματικό δράμα απολυμένων καθαριστριών των 340 ευρώ τον μήνα, το στούντιο είχε μετατραπεί σε αρένα. Και αυτό, το λατρεύουν τα μηχανάκια της AGB.
της πρωτοετούς φοιτήτριας | Protagon
Όλα ξεκίνησαν με τη χαρά των αποτελεσμάτων την ημέρα της εισαγωγής στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας. Οι γονείς μου χαρούμενοι, περήφανοι, έχοντας δώσει κόπους και χρήματα σε όλο αυτό το σύστημα της παραπαιδείας ένιωθαν και τη δική τους προσπάθεια, την παράλληλη στη δική μου να δικαιώνεται. Όσο για εμένα; Στα σύννεφα!
Τόσο λεπτεπίλεπτη και αέρινη, συγκινητικά ευγενής και υπέροχη, ένα μικρό παιδί στο σώμα μεγάλου ανθρώπου με κάτι μάτια τόσο μεγάλα, τόσο φωτεινά και γαλάζια, σαν τον κρυμμένο ουρανό πίσω από τα σύννεφα του χειμωνιάτικου απογεύματος της Κυριακής που είχαμε συναντηθεί, πέρσι, με αφορμή την τελευταία θεατρική παράσταση της ζωής της, την «Μαντάμ Φλο», σε σκηνοθεσία Γιώργου Καραμίχου, στο «Αγγέλων Βήμα» - αυτά τα μάτια «που πρέπει να χουν κάψει πολλές καρδιές, κυρία Βαλάκου!». Εκείνη χαμογελάει. Αναρωτιέται αν ο αναπτήρας της βρίσκεται μέσα στην τσάντα της γιατί θα τον χρειαστεί πιο μετά, ζητάει από τον νεαρό σερβιτόρο στο μικρό bar της οδού Σατωβριάνδου ένα γλυκό του κουταλιού «για τη γεύση». Κι ύστερα μετακινεί τα δάχτυλά της, τα ανοίγει επάνω στο τραπέζι, ανάβει το πρώτο της τσιγάρο, φυσάει τον καπνό και το πρόσωπο της φωτίζεται: «Η ζωή είναι ένα πέρασμα. Ένα φευγαλέο πουλί στην άκρη του σύμπαντός μας».
του Γιώργου Καράντζαλη | Protagon
Στις Κροκεές Λακωνίας, στις 6/10/2013, τοπικός παπάς και μητροπολίτης Σπάρτης αρνήθηκαν την τελετή κηδείας του 49χρονου αδερφού μου, Άγη Καράντζαλη, με την αιτιολογία ότι είχε τελέσει πολιτικό γάμο. Τους αναφέρθηκε ότι ήταν βαπτισμένος, ο πρώτος του γάμος ήταν θρησκευτικός, είχε βαπτίσει το παιδί που απέκτησε στον δεύτερο γάμο του και ότι ποτέ με κάποια δήλωση ή συμπεριφορά δεν διαχώρισε τη θέση του από την Εκκλησία. Επέμειναν στην απόφασή τους, πληγώνοντας κυρίως τη θρησκευόμενη, 80χρονη μάνα και άμεσα ή έμμεσα όλο το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον.
Εκ πρώτης όψεως, ο κύριος στόχος του ΣΥΡΙΖΑ (να πέσει η κυβέρνηση) απέτυχε. Το ίδιο και ο δευτερεύων στόχος, να υποστεί κάποιο σοβαρό πλήγμα η Κυβέρνηση ή έστω να πιεστεί πολιτικά. Ούτε αυτό συνέβη. Οι κυβερνητικοί βουλευτές-Υπουργοί στάθηκαν εύκολα στη συζήτηση, ο δε ΣΥΡΙΖΑ δεν προσέθεσε κανένα νέο στοιχείο στην επιχειρηματολογία του. Αντιθέτως σε πολλά σημεία βρέθηκε να απολογείται εκείνος για το timing της μομφής και φυσικά για τις εσωτερικές του διαφωνίες.
Μυθιστόρημα, «Απόπειρα», 2013, σελ. 443.
Ακούει κανείς συχνά τη συμβουλή να διαβάζει τη λογοτεχνία μιας χώρας όταν πρόκειται να την επισκεφθεί. Καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα γράφουν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί ή οι πληροφορίες που αφορούν γεγονότα, ιστορικά ή σύγχρονα. Το έχω διαπιστώσει η ίδια –θυμάμαι π.χ., μία τελείως διαφορετική εντύπωση για την Κωνσταντινούπολη από την αρχική αφού διάβασα βιβλία του Ορχάν Παμούκ.
Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας | Protagon
Είχα ακούσει διάφορα για τη συμπεριφορά πατεράδων σε γήπεδα, αλλά δεν το πίστευα. Εμείς στην οικογένεια κάνουμε άλλα αθλήματα κι έτσι δεν έτυχε να βρεθώ σε προπόνηση πιτσιρικάδων ούτε σε αγώνες παιδικών πρωταθλημάτων. Το προηγούμενο Σάββατο όμως, «απόλαυσα» από κοντά την καυτή ατμόσφαιρα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, μεταξύ δωδεκάχρονων.
Oταν καιγόταν το σπίτι του διπλανού σου, δεν πίστευες ότι η φωτιά θα φθάσει και στο δικό σου. Ίσως επειδή δεν επρόκειτο για το σπίτι του, αλλά για τη δουλειά του. Τι δουλειά έχω εγώ με τη δουλειά του αλλουνού, έλεγες. Και κοίταζες τη δουλειά σου.
Γράφει η Χριστίνα Πουλίδου | Protagon
Η Ζάχια ήταν 17 χρόνων όταν ξύπνησε από ένα βαθύ κώμα, με το πρόσωπο αλλοιωμένο. Δεν ήξερε γιατί βρισκόταν στο νοσοκομείο, ούτε γιατί ήταν έτσι το πρόσωπό της, δεν θυμόταν απολύτως τίποτα. Εννιά μήνες αργότερα γέννησε ένα αγοράκι, χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο πατέρας του. Επί 37 χρόνια η Ζάχια ζούσε μέσα στην άγνοια, ωσότου μια μέρα βρέθηκε στο χειρουργείο και την ώρα της αφύπνισης από τη γενική αναισθησία, ξαναέζησε τον βιασμό της!
Φιλοξενία ιστοσελίδας Operon